Ze ontploffen in je gezicht, de blow ups op steigerdoeken en schuttingen die delen van de stad aan onze ogen onttrekken. Achter de reusachtige foto’s bevinden zich lelijke woonwijken, stukken braakliggende grond, bouwputten en drukke verkeersaders. Ze worden aan onze ogen onttrokken; we krijgen er larger than life-afbeeldingen voor terug met daarop gefotoshopte beelden van perfecte architectuur, idyllische landschappen en glamourfoto’s van actrices en modellen.

Vanwaar die decors? Wat mogen we niet zien, en waarom niet? De Maastrichtse fotograaf Theo Derksen legde de wereldwijde homogenisering van de publieke ruimte vast in beelden die scherp stellen op de oneffenheden in deze gefotoshopte versie van de werkelijkheid – al moet je er af en toe goed voor kijken. De beelden scheppen verwarring. Wat zien we eigenlijk?

Het boek dat hij ermee samenstelde heet Disneyfication, een door de Franse filosoof Jean Baudrillard gemunt begrip. Op Derksens foto’s heeft het publieke domein de trekken van een pretpark, een eendimensionale ruimte die wordt voorgesteld als veilig. Problemen als verval, armoede en stedelijke chaos worden weggemoffeld achter geïdealiseerde beelden die de mensen aanzetten tot consumeren. De wereld draagt een masker.

Theo Derksen, Disneyfication. Grafische vormgeving Teun van der Heijden. Dewi Lewis Publishers, 39 euro.