Doktersattest

elitair en pretentieus. En ze willen niet bijeen gepropt zitten met theaterliefhebbers – da’s ander volk. Iemand die al twaalf jaar in de horeca werkt van Theaterfestival Boulevard in Den Bosch bezocht niet één voorstelling. Hij werd stapelgek van de gesprekken na afloop van de voorstellingen.  (Bekentenis: ik herken die ergernis. Vooral na premières is het gelul vaak ondraaglijk. Ik zou daar graag een handvol niet-representatieve uitspraken over doen, maar daarvoor is dit bestek  te kort; u houdt ze van me tegoed. Zelf zet ik na een première graag een boom op over het fijnzinnige samenspel van het Ajax-ensemble.) Zelf zet ik dan graag een boom op over het fijnzinnige samenspel van het Ajax-ensemble Volgens Heertjes onderzoek blijven de mensen weg omdat ze geen idee hebben wat ze te wachten staat; met Sinterklaas is dat geen probleem, hier wel. Terwijl het bij veel theatermakers juist de bedoeling is om verwarring te stichten. “Ik denk dat de theaterwereld daar een ei over moet leggen. Want we zijn nu iets aan het doen wat voor een deel van de mensen een reden is om niet te gaan”, zegt hij op het platform Cultuurpers. Misschien helpt het als het publiek bekend raakt met een onderzoek van Mark Mieras. Daaruit blijkt dat theaterbezoekers minder vaak naar de dokter hoeven, minder bang zijn, optimistischer in het leven staan en meer geluk ervaren. Bij musea is het niet anders. Ook daar komen bezoekers naar buiten met hetzelfde gelukzalige gevoel als na sport, seks of lekker eten. De Brusselse schepen voor cultuur, Delphine Houba, heeft dat begrepen. Ze ondersteunt museumbezoek op doktersvoorschrift, één ziekenhuis in de stad doet vast mee.  Kunst kan goed zijn voor de mentale en fysieke gezondheid, zegt Houba in l‘Echo. Volgens de krant haalt ze haar mosterd in het Musée des Beaux-Arts in Montréal. Daar melden zich jaarlijks vijftig patiënten met een doktersattest. Ze komen kunst kijken om hun gezondheid op te krikken.  Kom op, Diederik Gommers, grijp je kans.  WIDO SMEETS Publicatie 24 september 2021. De column stond eerder in De Limburger.