Lelijk!

of ze dat in de praktijk ook zijn, valt toch te betwijfelen. Om daar meer inzicht in te krijgen (ik werk in de designwereld, dus schoonheid zou me toch tenminste beroepshalve moeten interesseren) kijk ik heel graag naar het tv-programma Het Mooiste Meisje van de Klas. Daarin gaat presentator Jaap Jongbloed (die naam verzin je in dit verband niet) op zoek naar het mooie meisje van toen en vooral naar alle jongens die verliefd op haar waren. Met die smachtende jongens kan vermoedelijk het grootste deel van Nederland zich wel identificeren. Nog jaren later herbeleven de meesten van ons de gevoelens van onbereikbaarheid waarna in elke aflevering van HMMvdK zich wel het drama aankondigt dat zich in het perfecte leven van de gedroomde hoofdpersoon zou afspelen. De kijker moet maar wat vaak een zucht van opluchting onderdrukken, als blijkt dat ook het toekomstige fotomodel haar portie ellende ruimschoots heeft gekregen. Dat programma doet me immer denken aan het gesprek dat ik ooit met een bevriende auto-ontwerper had over wat zonder twijfel een van de lelijkste auto’s is die ooit zijn gemaakt: de Fiat Multipla. Allerlei misprijzende vergelijkingen zijn dit Italiaanse automobiel ten deel gevallen, waarvan die met een overjarig stuk Camembert nog de fraaiste is. Het raadsel waarom mooie auto’s van andere Italiaanse merken soms zo slecht verkopen en enkele uiterst lelijke modellen prima lopen, was, zo wist mijn vriend, binnen de autowereld allang opgelost: te mooi is verdacht, zo geldt het onder Petrolheads, en lelijkheid stelt gerust. Kijkt u met die wetenschap nog eens rond op straat, in de file of voor mijn part in het designmuseum.