Niet met het vingertje hoor

brave Bartali, de kampioen die koketteert met het katholicisme, is in de nadagen van zijn carrière. Daar is zijn opvolger, de knokige Coppi, het talent, dat louter in zichzelf gelooft. De dame in het wit is uiteraard de geheime liefde van Il Campionissimo, Giulia Locatelli; de vrouw in het zwart is Bruna, zijn echtgenote. Er klinkt een Mussolini-achtige speech om de tijd te duiden, er zijn filmbeelden uit de Tweede Wereldoorlog. En uiteindelijk tovert de luchtfietsende Coppi een viool tevoorschijn en …speelt. “We hadden deze voorstelling maar wat graag in Maastricht gespeeld”, zegt Lot Seuntjens van Theater Tol. “Het WK Wielrennen is het ultieme decor voor een voorstelling als deze.” Maar de opvoering was niet haalbaar. Te duur. Ook in het alternatief, Pedaleando hacia el cielo, hangen fietsers aan hijskranen in de lucht. Maar daar stak de Arbeidsinspectie een stokje voor. Net als voor de openingsact van Cultura Nova in Heerlen waar het Franse gezelschap Transe Express mensen aan hijskranen wilde hangen. “Hijskranen zijn er voor het tillen van goederen, niet van mensen”, zegt Ivar Noordenbos van de Arbeidsinspectie droog. “Dat is geen nieuw beleid, dat heeft nooit gemogen. En daar treden we tegen op.” Wat bij de Olympische Spelen geen probleem was, blijkt in Nederland niet te kunnen. Noordenbos: “Of het in Londen wel of niet mag, doet er niet toe.” Lot Seuntjens vindt het, uiteraard, een gemiste kans. Als alternatief heeft haar Theater Tol nog een voorstelling in de aanbieding met fietsers die zich tussen het publiek begeven. Het hoofdmoot van de opening is The Earth Symphony van de Luikse componist Luc Baiwir, de Maastrichtse dirigent Edouard Rasquin leidt orkest en koor. De twee kennen elkaar van een soortgelijk evenement. In juli 2000, bij de start van het WK Voetbal, liep Luik uit voor Baiwirs Symphonie des Anges op de Place St. Lambert. “Af en toe kon je een speld horen vallen”, herinnert Rasquin zich. “Baiwir maakt hele makkelijke en toegankelijke muziek”, zegt Rasquin, “eenvoudig en indringend met veel contrasten.” Lastig voor een dirigent? Dat valt alleszins mee. “Je moet vooral op je qui vive zijn.” Hij doelt dan vooral op alle partijen die deelnemen aan het spektakel op het Vrijthof. Studenten van de Conservatoria van Luik, Aken en Maastricht die onder zijn leiding staan, – 27 muzikanten en 15 koorleden aangevuld met een kinderkoor van de Limburgse Koorschool Cantarella via Tout Maastricht. Maar ook mezzosopraan Françoise Viatour, Strings 4Ever, studenten van de Toneelacademie Maastricht en dus, met welke voorstelling is nog niet duidelijk, Theater Tol. Rasquin vindt het allemaal prachtig. De WK-opening mag van hem best herinneringen oproepen aan de opening van de Olympische Spelen, vindt hij. Rasquins palmares beperkt zich niet tot de (vooral Franse en Waalse) concertzalen. “Je kunt me niet in een hokje vangen. Ik heb de musical Singing in the Rain gedirigeerd maar even goed een half jaar Richard Strauss of La traviata buiten in de tuinen van Versailles.” Wat hem aanspreekt is het avontuurlijke van het moment, de jeugdigheid van de deelnemers en verscheidenheid der disciplines. Het muziekspektakelstuk vertelt ook nog een verhaal met inhoud: hoe we met de wereld omgaan, hoe we ons erfgoed beheren. “De muziek roept beelden op, maar het is geen stuk met een opgeheven vingertje.” Daar hebben we de Arbeidsinspectie al voor. De luchtfietsers van Theater Lot, die van de Arbeidsinspectie de lucht niet in mogen. foto Theater Tol Tijdens de opening van het WK Wielrennen op 15 september wordt op de gevel van de Hoofdwacht op het Vrijthof in Maastricht een lichtspel geprojecteerd door de BV Limburg en VIA2018. 
De opening wordt door L1 live op tv uitgezonden.