Leunend tegen de muur van het bomvolle crematorium komt het leven in fases voorbij. Eerst op mijn netvlies. Vrienden en bekenden van wie ik de meesten tien, vijftien, twintig jaar niet meer heb gezien. Sommigen bijna onherkenbaar verouderd, anderen strak als in de jaren tachtig, de meesten er tussenin. Na afloop grijp ik bij een oude bekende onder het colbertje: hetzelfde wasbordje als twintig jaar geleden. Dan in mijn hoofd. Daar in de kist ligt John, we deelden een liefde...

geluksvogel illustratie

Dit artikel is alleen toegankelijk voor Zout-abonnees.

Log in als u al abonnee bent of klik hier als u het wil worden.
Zout bestaat dankzij lezers zoals u. In 2025 zoeken wij 1200 abonnees. Sluit u nu aan!

Abonneer nu