True Beauty

soms niet precies te weten hoe. De prestigieuze Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschap heeft enkele jaren geleden een Society of Arts in het leven geroepen met als doelstelling om een poging te doen de relatie tussen kunst en wetenschap te herstellen. Beide worden immers op vergelijkbare wijze gedreven door passie, nieuwsgierigheid en originaliteit. Jaja, beste lezers, het oude renaissance ideaal verpakt in nietszeggende marketingretoriek. Gelukkig gebruiken sommige kunstenaars hun prestigieuze lidmaatschap om de belangrijke plaats van cultuur in de samenleving onder de aandacht te brengen. Want interessanter dan de vaststelling dat kunst en wetenschap bij elkaar horen, is de vraag op welke manier de kunst, wetenschap en techniek elkaar wat te vertellen hebben. Enkele musea in Nederland besteden aandacht aan de onderlinge relatie en dat doen ze op heel verschillende manieren. Museum TwentseWelle neemt de geboorte van Frankenstein tweehonderd jaar geleden als aanleiding voor een verkenning van onze technologische toekomst met kunstenaars als Floris Kaayk en Louise te Poele. In Breda presenteert het Stedelijk Museum de prachtige tentoonstelling True Beauty die de grens van kunst en wetenschap opzoekt. Ooit werden kunstzinnige abstracte vormen voor het eerst gezien door de microscoop en als uitvergroting met behulp van film en fotografie. True Beauty toont dat de onderzoeker veelal door middel van digitale programma’s vaak zelf de schepper is van de verbeelding van zijn wetenschappelijke ontdekkingen. Niet veel minder dan een kunsthistorische ontdekking is in dit verband het werk van de Bredase kunstenaar Hubert Leyendeckers (1935), dat centraal staat in True Beauty. Op de grens van kunst en wetenschap.