Als kind liep ik ‘s avonds in het donker met vriendjes speurtochten waarbij we één rechte lijn op papier hadden staan, met daaraan links en rechts korte streepjes, welke op afslagen of kruispunten duidden die we over moesten slaan. Beetje puzzelen dus. De start vond ik altijd fantastisch. Geen idee waarheen de route ons zou brengen. In mijn hoofd bracht de puur abstracte tekening me voorbij de dorpsgrenzen naar ver gelegen oorden. Geheel vertrouwende op de “kaart” was het volkomen...
