Het is bijna sluitingstijd als ik de “tuinzaal” van Odapark betreed en in het voorbijgaan Ans Verdijk druk doende haar spullen zie etaleren terwijl ze bondig aan omstanders verhaalt over haar conceptuele verleden, haar liefde voor het alledaagse en het gebruik daarvan in pasteuze opstellingen aan de wand, in de ruimte of vooralsnog gewoon voor de voet op alle dozen en kisten die voor hetzelfde geld straks ook een onderdeel van haar werk zullen worden. Ze weet het nog niet;...
