Een jaar in scherven: 2000 volt - Christiane Gronenberg blikt terug

in het middelbaar. Waarom wordt gezegd, zo vroeg Guillaume met een handgebaar naar de kooi, dat men tijdens een onweer veilig is in een auto. Terwijl die van metaal is, een geleidend materiaal. ‘Wie van jullie komt voor een demonstratie hierin staan?’  We keken naar een meisje, opgelucht dat we de dans waren ontsprongen.  Lichtvoetig stapte het meisje door de metalen deur. Na de eerste stroomstoot die Guillaume op de kooi zette, met flitsen en geknetter, had haar vrolijkheid plaatsgemaakt voor schrik. Voor ronde twee vroeg Guillaume het meisje om haar handen op het traliehek te leggen. WTF? Daar had toch net nog stroom op gestaan?  Ze keek hem aan. Ze keek naar haar ouders. Weer naar hem. Guillaume knikte bemoedigend, zij strekte haar handen een paar centimeter naar voren. Aarzelde.     Astrofysica, ging dat niet over planeten? Wist die student wat hij met die tweeduizend volt deed? Waarom demonstreerde hij het niet zelf? ‘Je kunt me vertrouwen, er gebeurt niks’, zei Guillaume.  De handpalmen van het meisje raakten de kooi en er gebeurde niets. Zij glimlachte, wij applaudisseerden en ik wist niet of ik haar moedig vond.