Peilloos grijs. Het zou een enorme wolk kunnen zijn, maar even zo goed een oceaan die het centrum vormt van de wereld waar de figuurtjes van Vittorio Roerade, allemaal in dezelfde richting, eindeloos lijken de dolen. Met en zonder bepakking lopen, kruipen en zweven allerhande veelal naakte wezens langs het kader van het schilderij; de wereld in een notendop. Minder duidend is het centrum van het werk waar begin noch einde zichtbaar is. De wereld er omheen lijkt plots niet...
