Exact een jaar geleden maakte ik kennis met José Heerkens in het Oda-Park. Voorzichtig maar belangstellend informeerde ze naar de achtergronden, de beweegredenen van mijn werk dat in Venray geëxposeerd werd. Het voelt altijd een beetje ongemakkelijk te “verklaren” waarom je iets doet of gedaan hebt, temeer daar tijdens het maken het beeld en daarmee de uitgangspunten nogal eens veranderen. Nu loop ik op een zonnige ochtend haar expo in het Kröller Müller Museum binnen. Fantastisch, wat een schitterend, tintelend...
