Bij de geboorte van onze kinderen kan ik me nog heel goed herinneren dat mensen om me heen meteen hun eigen ervaringen begonnen te verhalen. Een gebeurtenis dus, die een ladekast vol memoires oproept, gevoelens die geuit moeten worden.

In 1988 maakte ik een abstracte serie over trapgevels met een binnen- en buitenkant. Ergens speelt zich een zeer persoonlijk verhaal af. Nu ik het zie, voel ik ook weer hoe ik met een brede kwast het groene kader om de afbeelding heb geplaatst.

Maar het gaat hier beeldend natuurlijk om de hangende, gele vorm. Ik ben helemaal kwijt waar de vorm/kleur vandaan komt, maar ongetwijfeld zal elke ziener hier zijn eigen verhaal/herinnering aan ophangen. De meest abstracte beelden zijn vaak juist het meest verhalend, in het hoofd.

MAT VAN DER HEIJDEN

Zonder Titel, 1988, olie-linnen, 40-35 cm