Piekeren in vierkanten

aan het organiseren. Als kunstenaar ging hij zich Umberto noemen. ‘In deze regio zijn drie kunstenaars die Bert Lemmens heten’, gaf hij in 2012 als verklaring in Zuiderlucht – de voorganger van Zout.  In de Zuid-Limburgse kunstscene is hij bekend door zijn inspanningen voor Banana Art, SAM Ateliers en diverse Fluxus-festivals, maar vooral van de KunstTour, een euregionaal open atelierfestival dat hij 18 jaar lang organiseerde. Binnen al deze initiatieven was hij altijd z’n rusteloze zelf, racend van de ene naar de andere locatie, ondertussen de lokale politiek bestokend met e-mails vol uitroeptekens. Maar elk jaar weer in de stress of er subsidie kwam, in 2017 had hij er genoeg van. Hij was er wel klaar mee, met het jaarlijkse sleuren (door hemzelf) en het zeuren (van anderen). De jongere generatie moet het maar overnemen, vond hij. Maar die liet het afweten.  Umberto, O.. mijn goede god..! (2025) Over zijn werk als kunstenaar was hij meestal laconiek. In 1995 schilderde hij twaalf blowups van tekeningen van kinderen uit Theresienstadt, het model-concentratiekamp van de nazi’s. De grote doeken stonden bij hem thuis op de overloop. Toen hij ze een keer had getoond bij een educatief project was een van de terugkerende vragen van de jongeren ‘of je van schilderen rijk kunt worden.’ Nu is Umberto terug. Met de expositie Komt dat zien toont hij in de lounge van Theater aan het Vrijthof in Maastricht recent werk. Abstracte schilderijen, met vierkanten; ‘ik pieker in vierkanten’ is een deel van de titel. Wie zijn eerdere werk kent, zal de overstap naar de abstractie wellicht verbazen. Niet zijn titels, die zijn ouderwets laconiek, zoals Zonder titel, goed hé?, Goed verdomme! en Studie voor een groot goed werk. Vlak voor de opening, begin november, toonde Umberto zich van zijn kwetsbare kant. Zijn leven lang heeft hij vooral dingen gedaan om zich aan anderen te bewijzen; pas na de coronapandemie durft hij toe te geven aan zijn eigen droom: schilderen. De abstracte composities bleken zijn rusteloze brein te kunnen temmen; de onvoorspelbaarheid tussen schets en uitvoering smaakte voortdurend naar meer. Hij heeft er vrede mee dat hij de wereld niet gaat veranderen met zijn kunst, maar het maakplezier pakt niemand hem meer af.  Umberto, ‘Komt dat zien’. ‘Ik pieker in vierkanten… goed hé…verdomd goed!’ T/m 11.01 in Theater aan het Vrijthof in Maastricht. theateraanhetvrijthof.nl Goedwerk in vertraging (2025). Digitale wandschilderij. Ontwerp/idee: Umberto. Videoproductie: Vincent van den Bergh.