Beste lezers, 

Sinds april heeft Zout een gedaanteverwisseling ondergaan die u niet zal zijn ontgaan: dikker papier (waardoor we de fotografie konden opwaarderen) en een andere ‘look and feel’, zowel op papier als digitaal. 

De aanpassingen waren onderdeel van een transitie die de positie van Zout heeft veranderd. De jaren van gratis delen waren daarmee voorbij. De formule was door de dalende advertentie-inkomsten en de hoge papierprijzen niet meer vol te houden.

Het concept van gratis begint ook elders af te bladderen. Van lezers horen we dat ze steeds minder trek hebben in de zogenaamd gratis sociale media, maar er toch aan blijven meedoen. Voor de meesten is het FOMO-complex (fear of missing out) nog te sterk om eruit te stappen. Blijft dat zo? Of krijgt het gevoel om (weer) baas in eigen hoofd te worden toch de overhand? De toekomst zal het bewijzen.

Het zijn overwegingen waarmee ik u gedurende het jaar niet te veel lastig heb willen vallen. Ook niet met de gedachte dat het kantje boord was dat we überhaupt nog bestaan. Liever dan over die momenten van crisis heb ik het met u over het nieuwe Zout, de mooie reacties van lezers over de face lift van het blad en, ook niet onbelangrijk, over de inhoud. Ook wij zijn ervan overtuigd dat we een beter blad maken dan een jaar geleden.

Intussen is de noodzaak van een gezonde bedrijfsvoering in de nieuwe constellatie er niet minder om. Als abonneeblad, u las het hier eerder, streven we naar 1200 betalende lezers. We maken sinds april een gestage groei door, de teller staat bijna op 900! We zijn er blij mee, tegelijkertijd is nog werk aan de winkel. 

Nóg een verandering: sinds april ben ik hoofdredacteur van dit prachtige blad. Aan leermomenten geen gebrek, de eerste maanden. Bij de opening van een expositie ging ik wervend rond met ons vernieuwde magazine. Hotemetoten uit de cultuurwereld bezwoeren me dat ze altijd al abonnee hadden willen worden, en dat ze nu echt overstag waren. Zullen ze het nog doen, de laatste dagen van dit jaar?

Een tot dat moment bevriende fotograaf kwam naast me staan om me te vertellen dat hij weliswaar geen abonnement zou nemen, maar dat hij af en toe best een foto ‘om niet’ wilde leveren. Om die aanbieding kracht bij te zetten, legde hij een hand op mijn billen.

Ik heb geleerd dat onze (toekomstige) abonnees zich in andere contreien bevinden. Met veel plezier denk ik terug aan de fijne gesprekken die ik met Zout-lezers voerde tijdens het evenement PlateauKunst in Margraten, en tijdens de lezerstrip naar het Folkwang Museum en het festival Ruhrtriennale. Reacties die me overtuigen in mijn opvatting dat we dienstbaar willen zijn. In haar uitingsvorm kan en moet journalistiek eigenwijs en soms confronterend zijn, in de essentie begint en eindigt alles wat we doen bij onze lezers.

Hoe we daar de komende tijd werk van willen maken, noem het mijn Wensenlijstje 2026, wil ik u volgende week bijpraten. Voor nu dank ik u voor uw loyaliteit, interesse, vragen, kritische noten, en complimenten. Ik wens u een goede jaarwisseling en een veelbelovend begin van het nieuwe jaar! 

CHRISTIANE GRONENBERG
Hoofdredacteur