Een zonnige tip voor de directie – Gastcolumn van Rieke Righolt

Zout laat cultuurprofessionals even stilstaan bij de uitdagende kanten van hun vak. In dit nummer: Rieke Righolt, directeur van museum van Bommel van Dam in Venlo. Direct na de opening van een tentoonstelling druppelen bij musea de eerste schriftelijke reacties binnen. Niet zelden zijn ze gericht aan ‘de directie’ – in mijn geval helaas regelmatig aan ‘de heer Righolt’. Ik lees ze graag. Ontroering, waardering, verwarring, zo nu en dan boosheid of ergernis vullen de mails. Ze houden me scherp...

en leiden zelfs tot langere correspondenties of mooie ontmoetingen. Soms komt er een mail binnen die begint als tentoonstellingskritiek en eindigt als autobiografie met bijlagen. Een bezoeker vond onze tentoonstelling over het ouder worden vooral een tentoonstelling over ‘dom’ oud worden. Een woordspeling die mooi gevonden is, want in een klap zijn curator en kunstenaars buiten spel gezet. Zo zelfverzekerd bovendien, dat je hem bijna zou willen inlijsten. Vervolgens opende zich een levensverhaal: 56 jaar huwelijk, drie schitterende kinderen, negen schatten van kleinkinderen, wereldreizen, lezingen, katholieke catechismus, spirituele heruitvinding en het advies om geestelijk naakt voor de spiegel te blijven staan. Conclusie: de kunst van ouder worden is tevreden achterom kijken en in het reine zijn met je sterfelijkheid. Een gemiste kans voor het museum. ’Zelden zag ik een recensie zo vloeiend overgaan in zelfpromotie’ Een mooi en relevant inzicht. Alleen jammer dat die serene aanvaarding onderweg kan struikelen over rimpels, slappe borsten, een kwetsbaar lijf, eenzaamheid, verwarring om almaar doorrazende technologische ontwikkeling en een voor het laatst menstruerend lichaam. Precies de zaken die in de tentoonstelling oók ruimte kregen. Want ouder worden is niet alleen dankbaarheid en zacht licht. Het is ook verlies van controle, vervreemding van je lichaam, schaamte, rommel, weerstand. Kunst is geen brochure van een goed geslaagd leven. Het is eerder de plek waar we toegeven dat we met van alles worstelen – zelfs na 56 jaar huwelijk en negen kleinkinderen. De plottwist in de mail had ik kunnen zien aankomen, maar kwam toch onverwacht. Wij hadden er beter aan gedaan zijn fotoserie zonsondergangen in de tentoonstelling te presenteren. Ter gelegenheid van zijn achtste boek. Zelden zag ik een recensie zo vloeiend overgaan in zelfpromotie. Misschien is dat ook wel een eerlijk portret van ouder worden: vrede hebben met de dood, maar ook de hoop zoveel mogelijk achter te laten. Rieke Righolt. foto Luidspreker

Related Posts