Je moet toch ergens wonen! - Cèline ziet het anders

de film Pina. Wuppertal: zonder visum, zonder gekke Amerikanen! Behalve degene die ik wilde bezoeken: Frank Willens, performer, danser en choreograaf. Hij heeft in Wuppertal, waar hij al twee jaar deel uitmaakt van het gezelschap van Pina Bausch, het oude huis van een overleden oma gekocht, vlakbij beeldenpark Waldfrieden. Voorheen woonde hij in Berlijn, maar meestal is hij overal ter wereld, waardoor hij zulke verfrissend door elkaar geschudde gedachten heeft. Een planeet op zich is hij sowieso – precies waar ik op dit moment wil zijn.  Bij wijze van uitzondering had hij even pauze, nu rukt hij in een adembenemend tempo vinylvloeren los en rijdt puin uit in de tuin. ‘Waarom heb je hier een huis gekocht?’, vraag ik. Oké, Wuppertal heeft een mooi cultuuraanbod maar zoek in het centrum maar eens een plek waar je na een uitvoering iets kunt drinken. ‘Je moet toch ergens wonen!’, roept hij vanaf de ladder waar hij zich door de zoveelste laag behang krabt, nu eentje uit de jaren zeventig. Ik ben mijn hele leven al op zoek naar de juiste plek voor mezelf, en dan valt zo’n uitroep als ijswater op mijn verhitte hoofd – ook al zo’n non-oord. Ik grijns verlicht.  Frank schraapt behang en ik krab aan mijn hoofd, waar moet ik heen. ‘Ga naar Marseille’, zegt mijn zus, ‘daar ben je al bijna in Algerije!’ Zogezegd, zo geland. Hoe heb ik zo lang zonder deze plek gekund? Hier is zee en zon, menselijke drukte, hoge plafonds in Haussmann-achtige gebouwen als in Parijs, en vervallen huisjes met patio. Verser dan verse vis, het vrolijk-brutale geklets van jongeren, zelfbewuste vrouwen – misschien wel omdat straatruzies soms met veel testosteron worden uitgevochten. Maar de meeste mensen zijn vriendelijk en immer bereid tot een praatje. In ruim drie uur ben je met de TGV in Parijs, schepen varen van hier de wereld over; als het moet ga je verder met het vliegtuig, vertel ik tegen mijn Martini Rosso op een van de vele caféterrassen. In de rij bij de supermarkt wijst een vrouw me op de scankassa’s, voor de ongeduldigen onder ons. ‘Och, ik heb liever mensen’, zeg ik, waarna we een filosofisch gesprek beginnen, bij de literatuur van haar man belanden en telefoonnummers uitwisselen. Inmiddels bestudeer ik de vastgoedprijzen. Je moet tenslotte ergens wonen. Frank Willens