Masculiene principes

gevraagd om elders in het museum een schildering te maken?’  Kort daarna trad een clubje vrouwelijke museumdirecteuren met een gezamenlijke appgroep naar buiten in NRC. Janelle Moerman van Museum Prinsenhof Delft: ‘Wat ik herken bij vrouwen is de ambitie om van hun museum het allerbeste te maken. We zijn niet bezig met onze carrière, maar met het nu van ons museum.’ Anne de Haij van Stedelijk Museum Schiedam: ‘Ik denk dat je met meer vrouwen aan de top andere musea krijgt. Wij zijn sensitiever naar de buitenwereld, naar wat er om ons heen speelt – en hoe we ons daartoe willen verhouden.’ Onze musea zijn van oudsher witte instellingen, bestuurd door mannen. Tegenwoordig moeten ze dringend hun culturele en genderdiversiteit vergroten om maatschappelijk relevant te blijven. Daarover is iedereen het inmiddels wel eens. Soms krijgt die transformatie het karakter van een cultuurstrijd of – zoals in Den Haag – een kleine beeldenstorm. Dan overheersen karikaturen van alles wat wit en mannelijk is, en verdwijnen nuances naar de achtergrond. ‘Ouwe man, waar bemoei je je mee?’ Moerman en De Haij beweren dat hun mannelijke collega’s vooral met hun carrière bezig zijn en weinig gevoel hebben voor de buitenwereld. Ze volgen dezelfde redenering als een briefschrijfster in De Volkskrant die ‘masculiene principes’ als oorzaak zag van de groeiende arbeidsongeschiktheid bij jonge vrouwen. Door ‘feminiene principes’ als zorgzaamheid en gevoel voor de omgeving centraal te stellen, zouden jonge vrouwen weer probleemloos aan het werk kunnen. Zoals de manosfeer schadelijke ideeën voedt over vrouwelijkheid en mannelijkheid, kunnen musea ook een bron zijn voor storende clichébeelden. Maken mannelijke kunstenaars per definitie masculiene kunst? Wat is dan het verschil met feminiene kunst? Wim van Krimpen wilde eerst naar de rechter stappen om de Haagse muurschilderingen te behouden. Maar zijn dochter bracht hem op andere gedachten: ‘Ouwe man, waar bemoei je je mee, de wereld is veranderd.’