Quiet in the Morning heet het nummer. Het was in april een favoriet van veel luisteraars van Radio 5. De reacties erop waren zo positief, dat Radio 5-presentator Felix Meurders het nummer van zanger Daniël Taihuttu wilde promoveren tot De Schijf van Vijf. Dat lukte niet: de leiding van Radio 5 had een bijsmaak bij het nummer. Het leek wel een AI-compositie. Dat zou niet voor het eerst zijn. In oktober vorig jaar werd Tim Knol door fans aangesproken op...
een nieuw nummer van hem, dat was opgedoken in playlists. Knol bleek het nummer niet te kennen. Het was geen nummer van hem, zelfs niet van een andere artiest. Het was met kunstmatige intelligentie gemaakt, en onder Knols naam geupload. Andere Nederlandse artiesten als Roosbeef, Aafke Romeijn en Blaudzun was hetzelfde overkomen. In januari werd duidelijk dat een van de meest succesvolle artiesten op Spotify, soulzangeres Sienna Rose, niet bestaat. De nummers van Rose zijn gemaakt met AI. Dat geldt inmiddels voor 34 procent van álle nieuwe nummers. De schoonheid en de troost van muziek blijkt dus in een derde van gevallen niet gemaakt door een muzikant, maar een chatbot. Een derde van de nieuwe popnummers komt van AI Tot zover de troost. Tot zover ook de schoonheid? Ik zou zeggen van wel, maar opvallend vaak zie ik online een onverschillige reactie langskomen: wat maakt uit wie (of wat) een nummer heeft gemaakt? Als het goed is, is het goed. De Amerikaanse filosoof Sam Harris schetste laatst in zijn podcast een horrorscenario voor Hollywood: in het tempo waarin AI zich doorontwikkelt, is het binnen afzienbare tijd mogelijk om enorme producties zoals de Mission Impossible– of Jason Bourne-films te maken zonder grote en dure crews, en dure acteurs als Tom Cruise en Matt Damon. Hun beeltenis volstaat. Tot mijn verbijstering, en volgens mij ook die van Harris, zag zijn gesprekspartner het probleem niet. Als het voor een fractie van het budget dezelfde films oplevert, wat maakt het dan uit? Meer films, meer plezier! Felix Meurders belde Taihuttu op. Die kwam uiteindelijk met een vergelijkbare redenering: het gaat erom ‘dat een song mooi is en mensen pakt. Ik vind het niet negatief als het AI is.’ Spotify-profielbeeld van de fictieve artiest Sienna Rose Met sommige vrienden heb je geen vijanden meer nodig, en met sommige artiesten heb je geen externe bedreigingen van kunst meer nodig. Wat me nog een beetje hoop gaf, was dat Taihuttu er eerst omheen draaide voor hij toegaf dat ‘zijn’ nummer met behulp van AI was gemaakt. Ik meende schaamte te horen. Die schaamte lijkt me een indicatie van het besef dat iets niet deugt, dat er een vorm van verraad heeft plaatsgevonden, om precies te zijn zelfverraad. Gecombineerd met misleiding. Het is overigens een niksig nummer, dat Quiet in the Morning. Dat is bemoedigend, het voelt rechtvaardig: namaak door chatbots leidt tot rommel, en ware kunst door ware kunstenaars leidt tot schoonheid. Maar dié troost zal tijdelijk zijn. Binnen afzienbare tijd komen er AI-nummers die weliswaar niet bijster origineel zijn, maar ook niet bar slecht. Ook dan geldt nog steeds dat de maker zich ervoor zou moeten schamen. Ook als het publiek het massaal vreet.
Dit artikel is alleen toegankelijk voor Zout-abonnees.
Log in als u al abonnee bent.
Klik hier als u abonnee wil worden - voor 6,60 euro per maand ontvangt u het kunst- en cultuurmagazine voor het Zuiden. Sluit u nu aan!
