Time out of Mind: Doe Maar wel/niet

was bij twee ervan) waren een correctie op de geschiedenis: eindelijk waren de fans in de zaal oud genoeg om te snappen waar Henny Vrienten het over had toen zij, jaren geleden, als kinderen met hem meezongen dat hij zijn lul achterna liep. In 2008 kwamen de bandleden opnieuw bij elkaar, nu twee keer in De Kuip. Ik vond het zo mogelijk nóg beter. Meer plezier, meer ontspannen. En ongelooflijk hoe die liedjes overeind waren gebleven, en de meeste van die teksten, terwijl de achterhaalde (De Bom) juist een mooi tijdsbeeld gaven. En nu gaan ze opnieuw optreden. Maar helaas niet alleen. Met een enorm symfonieorkest. Van Peter Gabriel verscheen onlangs een album waarop hij zijn klassiekers opnieuw speelde met een orkest. Prachtig. Maar ook een uitzondering, want vaak wordt die combinatie vooral een demonstratie van bombast. Al zal het hilarisch zijn, Heroïne Godverdomme op twintig strijkers. Nog erger is dat de optredens plaatsvinden onder de vlag van Symphonica in Rosso. Daar ben ik nooit geweest, en dat wilde ik graag zo houden. Ik was ooit op een vergelijkbaar festival in Ahoy’, waar John Miles ieder jaar Music mag komen spelen en andere sterren hun drie grootste hits met een orkest erachter. Het leek meer op een bedrijfsfeest dan op een concert. Met muziekbeleving had het volstrekt niets te maken, althans niet de manier waarop ik graag muziek beleef. Dus ja. Doe Maar nog eens zien, maar in de hel. Of ze nooit meer zien. Ik ben er nog niet uit. LEON VERDONSCHOT Jarenlang had ik van mezelf het idee dat ik een Leo Blokhuis-achtige kennis van de popmuziek had. Ik heb het dan grofweg over de periode over 1975-1995. Daarna werd mijn interesse gaandeweg minder, je kunt ook zeggen: breder. Het waren vooral de favorieten van vroeger die ik bleef volgen, en zelfs daar komt de laatste jaren flink de klad in. De laatste plaat van David Thomas? Geen idee. Ik zit dezer dagen vooral in muziekgenres die de eerste helft van mijn leven een no go area waren. Ook met die encyclopedische reuze valt het achteraf gezien reuze mee – of tegen, zo je wil. Van mijn idolen wist ik het naadje van hun kous, maar verder? Grootste miskleun uit die tijd was het links laten liggen van de soul. Stom, stom, stom. Ook de Nederpop-glorie van Doe Maar is aan me voorbijgegaan – waar ik beduidend minder schuldgevoelens bij heb. Te weeïg, die muziek. Te veel marketing ook: Doe Maar was de eerste Nederlandse band die een succesvolle merchandise had. Er werd veel verdiend, maar aan het eind van de rit bleken Vrienten, Jansz, Hendrix en Pijnenburg weinig schaapjes op het droge te hebben. Vandaar de twee eerdere comebacks en nu dan Symphonica in Rosso. Ik vermoed dat het ze niet eens alleen om het geld is te doen, ze zullen het publiek missen, de aandacht, het applaus. Vermoedelijk hebben ze in de gaten dat in deze conservatieve tijden ook in de muziek de nostalgie hoogtij viert. Er zit een publiek met een omvang van enkele stadions te smachten naar liedjes van vroeger, toen alles beter was. Ach ja, de goede oude nostalgie. Eind vorig jaar was ik er als de kippen bij toen Elvis Costello, net als Vrienten & Jansz een echte liedjessmid, naar Nederland zou komen. Zonder me erom te bekommeren of hij oud dan wel nieuw materiaal zou spelen, kocht ik kaartjes, maar het concert werd uitgesteld omdat zijn vader ernstig ziek was. Dit jaar volgt de herkansing. En als ik diep in mijn hart kijk, hoop ik dat hij al die oude hits zal spelen: van Alison tot I Want You, van Little Green Shirt tot Chelsea. Klassiekers uit de jaren dat Doe Maar razend populair was – bij een generatie die na mij kwam. WIDO SMEETS