Let’s switch for a minute

en Disney Plus vond ik op YouTube van Betrand’s hand Human, een zoektocht naar wat ons menselijk maakt. Mocht ook u door zijn ogen willen zien wat ons menselijk maakt, ga er dan maar liefst 192 minuten voor zitten. Wat mij betreft echter elke minuut kijken waard, zeker vanuit onze ‘geciviliseerde’, westerse en veilige fauteuils. Eigenlijk verdienen alle getoonde, ‘spraakmakende’ en authentieke mensen een plekje in deze column. Maar de ‘middle-aged’ Afro-Amerikaanse Roslin uit de VS met zijn hoodie en twee tanden in zijn mond zet mij aan het denken. Roslin heeft het levensgeluk schijnbaar niet aan zijn zijde gehad en doet mij een voorstel: ‘Let’s switch for a minute, you come here and be me, and I’ll go there and be you.’   Ai, ik zie mezelf als ‘open minded’ en avonturier, maar zou ik dat aandurven? Gelukkig verwacht hij geen antwoord van mij en kijk ik de film anoniem tot het eind. In de afgelopen dagen vraag ik me echter af, met wie zou ik een minuut durven wisselen? Of met wie zou ik willen wisselen? Of wie zou ik gunnen dat hij of zij met mij zou kunnen wisselen? Zou ik een minuut met mijn geliefde willen wisselen zodat we elkaar eens door de ogen van de ander zagen? Zou ik met Poetin willen wisselen zodat ik de oorlog kon stoppen en hij kon zien waarom ik met hem wilde wisselen? Ik ben er niet uit gekomen. Wel heb ik ontdekt dat het nadenken over met wie ik zou willen wisselen meer zegt over mijzelf dan over de ander. Weet u wel met wie u een minuut zou willen wisselen? Ik hoor het graag. HANS GUBBELS