Perron Poëzie: Ruth Lasters met een hommage aan Herman de Coninck

dichters worden nog heel lang gebloemleesd.​Maar het verzameld werk van een sublieme dichter, ​​wiens helderheid tot opstuivende ​​troost gist, Herman,​heeft iets weg van een bloemenvoedselbank vol poederzakjes voor ​​alle markt-non-conforme rozen: te broos, te krom, te doornig of​het openknopcommando niet geërfd. Onder de spoorbrug bij Berchem station​stel ik me wel eens voor dat je nu eeuwig door een trein loopt ​​vol oude rookcompartimenten, waar schrijvers wachten op je scherpe essayistenblik vol humor en metaforiek. Waarom zou men in godsnaam ​​gewoon ontmoeten als men ontleden kan zoals alleen ​​de Coninck? Verder wilde ik je nog zeggen​dat Marieke van de bakker nu in café Den Draak werkt. ​​Ze tapt er dikke, witte kragen, lang niet slecht, terwijl ze met haar ogen zegt:​‘Soms is geluk verdriet. Een naald die Schubert leest.’ Sinds je aan die andere, stille oever bent,​zie ik het niet langer als toeval, Herman,​dat de duiven van deze stad vetter en vetter worden​naarmate het afnemen van de handgeschreven post.​Alsof ze het er om doen, ze het zien als hun verantwoordelijkheid ​​te lijken op bundels grauw geworden, nu onbezorgbare​brieven      RUTH LASTERS