‘In het verschil beginnen we elkaar te zien’ – Column Jacqueline Grandjean

Zout geeft op deze plek cultuurprofessionals de ruimte om al schrijvend stil te staan bij de uitdagende kanten van hun vak. In dit nummer: Jacqueline Grandjean, directeur van Het Noordbrabants Museum in Den Bosch. Op de grote markt van Den Bosch stond een klein podium. Wapperende Palestijnse vlaggen sierden de flanken. Een bescheiden publiek was toegestroomd. Na het scanderen van de bekende leuzen kwamen de sprekers aan het woord. Een van hen was een man uit Amsterdam. Hij verontschuldigde zich...

voor het feit dat hij uit de hoofdstad kwam, waarmee hij de deur van het vooroordeel opensloeg. ‘De meeste mensen uit Amsterdam komen niet buiten de ring A10′, riep hij. Maar hij had kennelijk de sprong toch maar gewaagd. Naast mij stond een dame van rond de zestig. Ze had strijdlustig meegeroepen en schreeuwde steevast ’s-Hertogenbosch in plaats van Den Bosch. Toen de Amsterdammer ten tonele kwam, werd ze fel. Het verbaasde me. Daar stonden we dan, een mevrouw uit Brabant en eentje uit Amsterdam Ik vroeg haar naar de beweegredenen om zich tegen de hoofdstad te keren. Ze vond dat de mensen uit deze stad zich beter voelen dan anderen. Ze had het idee dat daar in die noordelijke stad een grote minachting leeft voor iedereen van buiten de Randstad. En dan is Brabant vooral de klos, want onder de rivieren is het helemaal niks volgens die mensen. Vanwege de zachte G worden Zuiderlingen voor dom aangezien, dus gediscrimineerd. Ik herkende dit beeld niet helemaal, maar haar ferme woorden verraadden een zekere ervaringsdeskundigheid. Daar stonden we dan, een mevrouw uit Brabant en eentje uit Amsterdam. Ik was redelijk van mijn stuk gebracht. Behoedzaam vroeg ik haar of het overal ter wereld niet begint zoals nu. Groepen die elkaar niet goed kennen, misschien een beetje anders doen en spreken, die van elkaar vervreemden. De stoet bewoog als een traag lint door de Hinthammerstraat, gedragen door vlaggen, stemmen, en iets wat leek op hoop. En zo liepen we samen, zij in een vertwijfeld zwijgen, ik met mijn stille vragen. Misschien begint het altijd zo: met accenten, misvattingen, verschillen van perspectief. Maar ergens tussen het geroep en de stilte, tussen het rood-zwart-wit-groen van de vlaggen en de gloed van oude gevels, dacht ik aan Spinoza — hoe hij geloofde dat begrip de weg opent naar vrijheid. Misschien is het juist in de schuring, in het verschil, dat we elkaar werkelijk beginnen te zien. JACQUELINE GRANDJEAN afbeelding: OpenClipart-Vectors / Pixabay, bewerking Zout

Related Posts