Puzzelstukken in kleine kaders – Maria Zolamian in Wiels

Perspectief, geometrie en kleur: in de schilderkunst kunnen ze zich op allerlei manieren manifesteren. Soms als een wiskundige formule, strak geschilderd, helder en logisch. Maar net zo goed zacht, fragmentarisch en verhalend – bijna kinderlijk. Dat laatste is de wereld waar je in terecht komt in Confabulaties van Marie Zolamian (Beiroet, 1975) in het Brussels Wiels. Ze heeft haar ruimtes ingericht als een salon: muren vol schilderijen, tekeningen, kleine keramieken objecten, portretten en landschappen. Alles als onderdeel van een trektocht...

door haar bestaan. De in Luik wonende en werkende Zolamian laat zich graag inspireren door iconen, ex voto’s en illustraties uit oude Perzische, Armeense, Indiase én Westerse boeken. In Confabulaties activeert ze die visuele erfenis op speelse wijze. Tenen, krabbetjes en behangmotieven verschijnen naast vissen, vogels, schommels en maskers. Het resultaat is een kleurrijke toer waarin culturen, plekken en verhalen voortdurend door elkaar bewegen. Het levert een lichtheid vol humor op. Een uitgewerkt, rokend masker op pootjes, paarden in een wei naast een totem van kleine mannetjes – het zijn vreemd amusante beelden. Ook de titels wekken verbazing. Van Glottophobe tot Caviarder, van Thaumaturge tot Bonneteau: het zijn bastaardwoorden die eerder associaties oproepen dan betekenis. Ze verwijzen naar het idee van confabuleren – het opvullen van gaten wanneer een verhaal niet meer helemaal klopt. Bij Zolamian gaat het ook om het opvullen van gaten als je van land naar land moet, van cultuur naar cultuur trekt. Marie Zolamian, Paniers à salade (2024) Haar beeldtaal is opvallend consistent. In de eerste zaal hangt recent werk, verderop een mix uit verschillende jaren, maar het verschil is nauwelijks zichtbaar. Haar marouflagetechniek en kleurgebruik zijn herkenbaar, alsook de kleine formaten. Zo zijn de werken draagbaar, als in: snel mee te nemen. Vitrines tonen notities, postkaarten en kleine schilderijen die haar verhalen uitbreiden. Dat geldt ook voor de tekenreeks Le jardin sans soleil, de titel gebaseerd op een dichtbundel van Louis Boumal over ballingschap. De reeks ontstond bij Zolamian na onderzoek in het archief van de psychiatrische instelling van Geel, gericht op vrouwen die er tijdens de Eerste Wereldoorlog verbleven en leden aan trauma. Wat ze vertelden werd opgetekend. Waar dat onderwerp zwaar zou kunnen zijn, kiest Zolamian ook hier voor een andere benadering, een ander standpunt. Haar tuin wordt een plek van spel en verbeelding. Zo laat ze zien hoe kunst geweld en ontwrichting niet ontkent, maar er ruimte voor opent. Marie Zolamian, Confabulaties. Tot 17.05 in Wiels Brussel. wiels.org

Related Posts