Perron Poëzie: Miriam Van hee
de zin van wandelen je voelde het zweet op je wenkbrauwen rusten, je keek waar je liep en het leek alsof de aarde terugkeek, de stenen de bladere…
de zin van wandelen je voelde het zweet op je wenkbrauwen rusten, je keek waar je liep en het leek alsof de aarde terugkeek, de stenen de bladere…
Deur Hoe lang, met het getreuzel van de vrek Die voor de reis zijn centen telt, Hoe lang heb ik hier niet staan kloppen Aan de deur van het lev…
het riet, de ruisende jaren de asem van het meer, de kano het gras voelt als een vacht, vanuit het platgeslagen graan zien we riemen noch roeier,…
7 grenzen bestaan, straten, vergetelheid en gras en komkommers en geiten en bezemkruid, geestdrift bestaat, grenzen bestaan; takken bestaan, …
maar we zouden niet vergeten dat we hebben gelachen, gelachen hebben we veel en dat zal ik niet vergeten want we hebben gelachen en veel hè? en dat…
Pro-creatie Tussen het on-kruid plantte ik bloemen maar de bijen lusten alleen de wilde. Ben ik het on-mens gekweekt onder LED-licht of de wilde,…
Mijn wil tot macht Wat is mijn wil tot macht? Ik wil een machinegeweer afvuren. Maar ik wil niet domineren. Ik wil gewoon niet gedomineerd worden…
onverharde weg op een grijzige winterochtend toen de eerste vlokken vielen negeerde ik het bordje Eigen weg en terwijl ik het pad insloeg vroeg …
In de verte wuift een mens In de verte wuift een mens naar mij, wat we nog maar zelden overkomt. Hij staat en wacht, ik loop hem tegemoet, zie p…
Er waren twintig-dertig jaar voorbijgegaan (we schreven tweeduizendzoveel lekker bezig in de eenentwintigste eeuw) en natuurlijk was er niets verand…