De materie spreekt – Malina Suliman in Maastricht

Een op de museumvloer uitgespreide wereldkaart leidt aanvankelijk tot herkenning, maar al snel begint er iets te schuiven. De kaart toont niet alleen een andere wereld, maar ook een ander perspectief. Eeuwenlang waren landkaarten een weerspiegeling van bestaande machtsverhoudingen. Malina Suliman (Kandahar, 1990) verschuift het gezichtspunt. Europa krimpt, Afrika krijgt de ruimte die het werkelijk inneemt. Wat vanzelfsprekend leek, blijkt ineens een kwestie van gewoonte. Met Walking in the Sea presenteert Malina Suliman in het Bonnefanten in Maastricht haar eerste museale...

solopresentatie in Nederland. De kunstenaar, die na haar vlucht uit Afghanistan onder meer verbonden was aan de Jan van Eyck Academie in Maastricht, gebruikt aarde, stof, pigmenten, textiel, installaties en performances om persoonlijke ervaringen te verbinden met grotere vragen over vrijheid, identiteit en de manier waarop wij naar de wereld kijken. Kunst is voor haar tegelijk uitdrukkingsvorm en vreedzaam middel van verzet. In de permanente ateliersetting die het Bonnefanten op de tweede verdieping heeft ingericht met The Studio konden bezoekers Suliman enkele weken aan het werk zien. Laag voor laag liet ze een monumentale wereldkaart ontstaan uit mergel en zand uit de omgeving van Maastricht, aangevuld met pigmenten en aarde uit landen als Italië, Frankrijk en Marokko. In het werk van Suliman spreekt de materie zelf; in de stoffelijkheid schuilt een deel van de zeggingskracht. Aarde, stof en pigmenten vertellen over landschap, herinnering en menselijke beweging. Alsof eeuwen van reizen, handel, verlangen en migratie in het stof zijn achtergebleven. De wereldkaart volgens Malina Suliman. foto Peter Cox Ook kleur krijgt een bijzondere betekenis. Suliman laat zien hoe niet alleen kaarten, maar ook mensen, ideeën en overtuigingen worden ingekleurd. Kleur bepaalt hoe wij naar de wereld kijken en hoe de wereld naar ons kijkt. Wat begint als een visuele ervaring groeit langzaam uit tot een overpeinzing over perspectief, herinnering en verbeelding. Het grote borduurwerk dat ook in het atelier te zien is, verwijst naar haar achtergrond, en laat zien hoe textiel herinneringen kan bewaren. Het is een werk dat spreekt over thuis en ontheemding, over verlies en verbondenheid. Zoals veel van haar werk is het tegelijk persoonlijk en universeel. Suliman zet haar werk in als een vreedzaam instrument. Niet om antwoorden te geven, maar om vragen te stellen, de juiste vragen. Om anders naar de wereld te kijken. Ze doet dat op een manier die lang blijft nazinderen. Wie zich overgeeft aan de kleuren, de stofdeeltjes en de poëzie van de materialen, merkt hoe dit werk langzaam onder de huid kruipt. De kracht van Walking in the Sea schuilt in het herschikken van onze blik. Malina Suliman, The Studio #11: Walking in the Sea. T/m 6.09 in het Bonnefanten in Maastricht. bonnefanten.nl

Related Posts