Een romantische inborst

plek weer inneemt aan de keukentafel van zijn huis in Gentbrugge horen we hoe een orkest zich door een sentimenteel intro worstelt. “Vanochtend luisterde ik nog naar Black Sabbath. Verder veel hiphop, JJ Cale, Mark Lanegan en Nick Drake.” Hij kent zijn klassiekers, want ook jazzhelden als Miles Davis en Django Reinhardt (de Belgische zigeunergitarist) passeren hier regelmatig de revue. Al die invloeden vinden ergens een plekje in de jazzy indierock van Absynthe Minded. Neem bijvoorbeeld Heaven Knows, de lichtvoetige eerste single van het vierde titelloze album. Is hier een romanticus aan het werk? “Onze vorige plaat There’s Nothing ging over sociale druk. Dit is een reactie daarop. Hoe kun je daaraan ontsnappen? Free spirit! Heaven Knows is inderdaad een heel romantisch nummer: zij en ik zijn voorbestemd voor elkaar en iedereen mag het weten. Over zulke romantische dingen durf ik nu ook zonder gene te schrijven, maar ik probeer er wel voor te zorgen dat luisteraars zich er in kunnen herkennen.” Sommige vondsten voor nieuwe songs komen erg toevallig tot stand. Een voorbeeld is Envoi, dat in 2009 in Vlaanderen een grote hit werd. Ostyn gebruikte dit gedicht van Hugo Claus als inspiratiebron voor Poetracks, een productie waarbij gedichten van grote Nederlandstalige schrijvers worden bewerkt tot popsongs. Het is een ode aan de muze van een dichter, en eigenlijk aan alle vrouwen. Claus opent met de woorden: “Mijn verzen staan nog wat te gapen. Ik word dit nooit gewoon. Zij hebben hier lang genoeg gewoond. Genoeg.” Ostyn zingt: “My verses stand gawping a bit. I never get used to this. They lived here long enough. Enough!” Ostyn: “Ik ken zijn werk niet heel goed, maar het was wél altijd zeer dichtbij. Het Verdriet van België heb ik bijvoorbeeld niet helemaal uitgelezen, omdat ik na een tijdje dacht: dat heb ik zelf allemaal al meegemaakt. Envoi is een grappig, herkenbaar verhaal. Ik heb het ritme van de tekst veranderd, want ik moet het wél kunnen zingen. De oorspronkelijke tekst is zo inspirerend dat je er alleen een goed nummer van kon maken.” Violist Renaud Ghilbert komt binnenvallen. Hij woont om de hoek. Het is de bedoeling dat ze straks samen de kelder induiken om aan een nieuw nummer te werken. “Spannend”, vindt Ghilbert die nog steeds niet gewend is aan de spontane aanpak om de kelder in te duiken en zien wat er van komt. “Ik heb het conservatorium afgerond en was gewend om veel te repeteren. Nu oefen ik bijna nooit meer. We laten het er op aankomen en dat is wreed interessant. Daardoor wordt mijn spel meer volwassen. Ook door veel te luisteren naar muziek, door te spelen in verschillende zalen en door het reizen. Ik haat het gevoel dat ik stilsta.” Overigens treedt zijn viool niet al te zeer op de voorgrond, zijn inbreng is vooral sferisch. Wat meehelpt is dat de nieuwe songs worden gebouwd op stevige fundamenten. Renaud: “Onze ritmesectie is perfect op elkaar ingespeeld. De drummer en bassist spelen al vijftien jaar samen. Ze kwamen als pubers al bij elkaar over de vloer. Dat is een geweldige luxe voor elke band en het geeft mij de ruimte om te kunnen soleren.” Ostyn: “Eigenlijk stel ik mezelf weinig vragen bij het maken van platen. Ze zeggen wel eens dat Neil Young eigenlijk maar drie nummers heeft geschreven, die hij telkens blijft herhalen. Of wij dat ook doen? Die vraag zou ik niet zelf kunnen beantwoorden, maar ik geloof dat ik weer enkele nieuwe invalshoeken heb gevonden.” Na enig aandringen wil hij hooguit onthullen dat de werktitel van de nieuwe song On a Global Scale is. Daar moeten we het mee doen. “We hebben geen geheimen, maar we willen met z’n tweeën aan de slag. Daar moet niemand ons bij storen.” Absynthe Minded speelt 6 februari in een (uitverkocht) Muziekodroom, Hasselt.