Krasse knarren in de popmuziek -Claw Boys Claw stopt, en komt met nieuwe nummers

jeugdcultuur helemaal niet de twee-eenheid zijn waar ze jaren voor werden versleten, stijgt bij liveoptredens, zeker van bands met gitaren, niet alleen de leeftijd van de bezoekers, maar ook die van de artiesten. En aangezien artiesten doorgaans minstens een jaar of twintig ouder zijn dan hun fans, en veel gitaarbands en festivals publiek trekken van veertigers en vijftigers, betekent dit dat steeds meer grote rockartiesten intussen zestigers en zeventigers zijn.  De verzuchting ‘wat zijn ze oud geworden!’, na een blik op het podium, is vaak een vermomde zelfanalyse Regelmatig bespeur ik daar een zeker ongemak over bij andere muziekliefhebbers, volgens mij eigenlijk het ongemak over hun eígen leeftijd waar de artiest op het podium de bliksemafleider voor is – zoals hij dat ooit ook was voor andere persoonlijke thema’s. De verzuchting ‘wat zijn ze oud geworden!’, na een blik op het podium, is vaak een vermomde zelfanalyse.  Ik heb meestal juist een zwak voor de oudere artiest. Het cliché dat de jaren gaan tellen geldt ook ten goéde: er staat zichtbaar een ontzagwekkende hoeveelheid ervaring op het podium. Bovendien, wie als zeventiger nog steeds bereid is de dagelijkse routine te doorstaan van luchthavens en tourbussen, soundchecks, wachten in kleedkamers en met een adrenaline-rush de nacht in, die staat doorgaans gewoon heel gráág op een podium. En ik vind nu eenmaal weinig fijner om te zien dan spelplezier.  Peter te Bos van Claw Boys Claw. foto Muziekgieterij Dat de zanger de hoge octaven van zijn debuut van decennia geleden dan niet meer haalt, vind ik geen bezwaar. Wie dat onoverkomelijk vindt, vindt eigenlijk ouder worden onoverkomelijk. Dan zijn er genoeg alternatieven. Het beste alternatief lijkt me: ga naar jonge bands kijken. Daar bestaat de praktijk maar al te vaak uit tributebands, waar anderen de jongere versie van de oude artiest naspelen.  In zijn autobiografie blijkt Rude Boy vooral geïnspireerd door Amerikaanse artiesten. ‘Een aantal Nederlandse bands vonden we goed, maar de meeste vonden we vrij onorigineel.’ Er waren, spaarzame, uitzonderingen: ‘Claw Boys Claw waren cool en ik vond Peter te Bos zowel een eigenaardige als een geweldige vent.’ Cool, dat is inderdaad een treffende term voor Claw Boys Claw. Altijd geweest. Peter te Bos, de man met de coolste jas van Nederland en behalve een coole frontman ook een coole ontwerper, wordt in december 75. Tijd om te stoppen, is zijn oordeel, dus is Claw Boys Claw nu bezig met een afscheidstournee. In stijl: ze spelen ook nieuwe nummers. De afgelopen weken verschenen drie heerlijk gruizige songs die onderstrepen dat Nederland met Claw Boys Claw zijn eigen The Birthday Party had. Of gelukkig nog even: heeft.   Claw Boys Claw, 04.10 in de Effenaar Eindhoven, 24.10 in 013 Tilburg en 21.11 in de Muziekgieterij Maastricht.