Zoals bij zovelen was de coronacrisis, begin jaren twintig, een belangrijke periode in de loopbaan van fotograaf Chris Keulen. Net toen door een stipendium van het Mondriaan Fonds een nieuw perspectief gloorde, ging de wereld op slot. Wat nu? Nadat zijn verbazing over de wereld wat was getemperd, besloot hij de gedwongen rustperiode te gebruiken om zijn analoge archief te digitaliseren. Niet historisch, thematisch of journalistiek, maar op intuïtie. Zoals hij eigenlijk al na de met de Zilveren Camera onderscheiden...