OPAALKUST Straks spoelen de toeristen aan, zo noemt men mensen met papieren, hun waterdichte tassen vol dagbesteding: broodje, muts, bagage die banaal oogt, licht op veel manieren. Straks ankeren ze hier, de eigenaars van wandelschoenen, bankpas, een tent die als ademend huis opspringt. Een gids slaat open, getijden stromen, een klif verbrokkelt in zakwoordenboekfrans, maar als je leeft in een tocht zonder vertaling, komt de vloedgolf dubbel zo hard binnen. Wie goed kijkt, ziet het aan de blik van slapeloze...
