VERDWIJNINGEN In de kamers wonen meisjes die zich tegen muren schrapen, aan de jaren afvijlen, zich verdraaien in je blik tot ze zo klein op een schoteltje passen, in een theelepel gaan liggen, nekwervels kromgeknikt. Waar gaan ze heen, in die hoofden vol kruimelsporen, wie weegt hun kansen af, spoelt de film terug tot bij een evenwijdig begin? Het bestek is van plastic, alle hoeken gladgeschuurd, vensters vergrendeld. Op een bewasemde spiegel tekende een pink een smiley. EMILIE DEWITTE ...
