We zijn allemaal André Hazes geworden - De popmuziek wordt opgevreten door de beleveniseconomie

een man wordt vermoord (‘Mama, just killed a man’) en spijt daarover ook geen rol speelt: ‘Nothing really matters to me’. De Volkskrant zelf vroeg zich af hoe het kan dat de nummer 2 van afgelopen jaar, Piano Man van Billy Joel, in de loop der jaren zo’n grote hit is geworden, terwijl het nummer toen het verscheen weinig indruk maakte.  Het AD vroeg zich dan weer af waarom de Top 2000 een lijst blijft van vooral ‘oude, witte mannen’. Nooit geweten dat Freddie Mercury, met zijn Iraans-Indiase roots, een witte man was. Noch dat hij ten tijde van Bohemian Rhapsody oud was. Volgens mij is het de tragiek van Mercury dat nooit oud heeft mogen worden – hij was 29 toen Queen Bohemian Rhapsody opnam. Zoals Billy Joel 24 was toen hij Piano Man schreef, Don Henley en Glenn Frey 30 en 29 waren toen ze Hotel California (de nummer 3) schreven, en was Chris Martin halverwege de twintig toen hij Fix You (de nummer 4) schreef.  Elke muziekbeleving is onderworpen aan de wetten van de beleveniseconomie, verworden tot een meezingspektakel Voor wie het raar vindt dat er zoveel oudere muziek in de Top 2000 staat: de luisteraar van Radio 2 is tussen de 35 en 55. Je vraagt je toch ook niet af waarom er zo weinig oude witte mannen in de top 1000 van FunX staan? Het is juist het gebrék aan historische balans dat ze me zo vaak verbijstert aan de Top 2000. Vinden we Lichtjes Branden van Suzan & Freek werkelijk een beter nummer dan Purple Rain van Prince? En Rood van Marco Borsato echt relevanter dan Imagine van John Lennon? Of overheerst hier gewoonweg de actualiteit, en komt de correctie weer met de jaren? Mij vallen twee veelzeggende trends op. De eerste is de rol van dj’s bij de Top 2000, ten volle geïnfecteerd door het How To Make This About Me-virus. Ze zwaaien, springen, verkleden, playbacken en luchtgitaarsoleren zich door 2000 nummers heen, alsof ze die zelf hebben geschreven. Video Killed the Radiostar? Nee. The Radiostar Loves Video.  De tweede trend vind ik nog huiveringwekkender. Toen ik op Oudjaar in één vloeiende beweging zapte van het Top 2000 café via De Toppers naar De vrienden van Amstel, zag ik geen enkel verschil. Elke muziekbeleving is onderworpen aan de wetten van de beleveniseconomie, verworden tot een meezingspektakel. Verdwenen is de introversie, het stille genieten, de luistermuziek. Inhaken en meedoen is het motto, of het nou met René Froger is in de ArenA, Guus Meeuwis in Ahoy, of met Billy Joel vanuit een tot café verklede studio in Hilversum. Dat was ook het antwoord van De Volkskrant op de populariteit van Piano Man: heerlijk om tegen sluitingstijd samen mee te brullen in een café. Andre Hazes is niet dood, hij leeft: we zijn allemaal André Hazes geworden. LEON VERDONSCHOT