Zijn vuur, haar kalmte – Neo Rauch en Rosa Loy in Antwerpen

Neo Rauch, nieuwe rook. Wat een naam. Voor een kunstenaar wel een cadeautje eigenlijk. Het is nochtans zijn echte naam. Wanneer Neo Rauch (Leipzig, 1960) een paar maanden oud is, sterven zijn ouders bij een treinongeluk. Hij groeit op bij zijn grootmoeder. Aan de Hochschule für Grafik leert hij perfect tekenen, wat hem goed van pas komt wanneer hij eind jaren tachtig, wanneer het communistisch ideaal is verbleekt, zijn eigen beeldtaal kan ontwikkelen. Zijn atelier is naast dat van zijn...

vrouw, Rosa Loy. Ook kunstenaar. Ze hoort net als Rauch tot de New Leipzig School (NLS), populair in de jaren 90, en inmiddels een stijl op zich. Beiden zijn prominente kunstenaars, maar Rauchs naam en werk is bekender. Tussen de 101 werken van Rauch die momenteel in Museum De Reede in Antwerpen te zien zijn, valt hun kleine rijtje duowerk me op. Waarom weet ik eigenlijk niet. De vaste collectie met grafisch werk van Munch, Goya en Rops verhuisde voor de expositie Gleichgewicht, evenwicht zelfs naar de achterhoek. Het moet zijn dat ze in De Reede deze buitenkans om zoveel van zijn werk te kunnen tonen op waarde hebben geschat. Neo Rauch, Mars (2003) Bij de 101 werken schieten je ogen van afbeelding naar titelbordje, en dan terug naar datgene waar je oog het eerst op viel. Om dan te ontdekken dat de titel over iets ánders gaat, over iets wat in de lucht hangt, op de achtergrond dreigt of vooraan op de grond is getekend. Je ziet denkers, doeners en figuren die met iets bezig zijn. Iets in handen hebben. Veel meubilair, details in serviesgoed, in kleding. Vijf grote werken, in olieverf op papier, zijn goede aangevers en van een andere orde. Ook hier verbluffende details, zoals prachtige handen die een vaas zetten. Of een landhuis op de achtergrond. Tegels waar als bij een trompe l’oeil opnieuw verhalen zijn ingetekend. Surrealistisch, scherp, in een adembenemend palet. Thuis kan ik niet nalaten wat opzoekwerk te verrichten. Loy’s werk is van eenzelfde verhalende genialiteit, ook al in een prachtig kleurenpalet. Bij Rauch zijn het manfiguren die een punt maken. Bij Loy zie je de vrouw. Meer ingetogen. In een interview met het kunstenaarspaar wordt op de man af gevraagd waarom haar werk minder bekend is. Hij wordt boos, zij lacht en zegt dat hij haar ridder is die haar werken verdedigt. Ik zíe het vuur bij Rauch. Bij haar zie ik kalmte. Ik geloof hem als hij vindt dat haar werk minstens zoveel aandacht verdient. Maar het gebeurt dan toch niet vaak naast hem. Behalve in De Reede. Neo Rauch, Gleichgewicht, evenwicht. Tot 19.10 in museum De Reede in Antwerpen. museum-dereede.com

Related Posts