Blindelings vertrouwen in het licht
Het is háár bos waar we ons in begeven, ik zie het voor het eerst – al is dat niet h…
Je eigen irritante kop
Sinds deze zomer ben ik in de ban van Selene, godin van de maan. In dagdromen zie ik…
Het oordeel van tijdgenoten
Bij het verschijnen van de biografie Zwaag herlas WIDO SMEETS het prachtige essay da…
We zijn blind, o zo blind – Wido Smeets over de historische lessen bij Geert Mak
Is het omdat we zijn onheilspellende boodschap niet willen horen dat Geert Maks Wiss…
In elf seconden is het gepiept – Stefan Draschan fotografeert museumbezoekers in alle standen
De Oostenrijkse kunstenaar Stefan Draschan (1979) verbindt in zijn fotografie museum…
Op mijn blauwe ogen – Tommy Wieringa heeft gelijk, de hufterigheid is overal
Er kwamen mannen voorbij om vijf wilgen om te zagen. De bomen zouden schade verricht…
Het zachte van de nacht – Annemiek Mommers fotografeert de nacht
Als kind was Annemiek Mommers bang voor het donker. Ook daarna, als volwassene, keek…
Als je het meteen begrijpt is er geen snars aan – Wido Smeets over de ongrijpbaarheid van hedendaagse kunst
‘Elke keer als ik een museumzaal binnenloop, een atelier of galerie, denk ik toch: w…
De grap als glijmiddel – Over humor in de kunst
Het beeld van serieuze, humorloze kunst is hardnekkig. Al klopt er geen snars van (e…
‘Omdat het leven godverdomme zo schoon is’ – De fotografie van Michiel Hendryckx
Het plezier dat ik me elke zaterdagochtend als eerste gun is het lezen van De Standa…