Op mijn blauwe ogen - Tommy Wieringa heeft gelijk, de hufterigheid is overal

niet tegenop te boksen, constateerde de schrijver. ‘De verwoesting, de destructie, de grofheid waarmee het gebeurt, de hufterigheid, het is overal.’ Herkent u dat, zou dominee Gremdaat vragen. Nou en of. De hufterigheid is overal. Ook op plekken waar je het niet verwacht.    Afgelopen voorjaar hebben we ons kantoor opgezegd. Elke mug aan de muur, elke vlek op de vloer, al die verloren gewaande spullen in kasten en laden, van de ene dag op de andere waren ze herinneringen aan ooit.  Een maand voor vertrek hadden we de verhuurder voorgesteld om de houten vloer nog even te laten liggen. Wellicht zou de nieuwe huurder hem om niet willen overnemen. Leek ons duurzamer dan slopen en naar het stort brengen. Willen we niet allemaal een stikstofneutraal Nederland?   Nee dus. De verhuurder, zich verschuilend achter het mysterieuze acroniem IPAL, bleek niet geïnteresseerd in duurzaamheid. De vloer moet er binnen een week uit, klonk het bars, anders zouden zij het doen. Op onze kosten. Huh? We begrepen er geen snars van, ook omdat de vloer van een eerder vertrokken collega-huurder er nog in lag. Dat zijn losse delen, loog de IPAL-medewerker, die kun je er zo uithalen. Klopt niet, legde iemand van het vertrokken bedrijf ons desgevraagd uit, het zijn verlijmde delen. Moeilijker te verwijderen dus dan onze zwevende vloer. Maar de liegende medewerker bleef onvermurwbaar.  Wat we ook moeten weten is dat ze buiten werktijd druk is met paarden, mantelzorg en een terrasje pakken met vriendinnen De huurborg, probeerden we nog, kon hij nog even achterhouden, als garantie dat we de vloer echt zouden weghalen mocht de nieuwe huurder er geen trek in hebben.  ‘En dat moet ik je op je blauwe ogen geloven?’, zei de liegende medewerker.  Blauwe ogen? We dachten aan de 80.000 euro die we de afgelopen jaren aan huurpenningen aan IPAL hadden overgemaakt. En aan de hufterige ambtenaren die Tommy Wieringa’s wilgen kwamen slopen toen hij even niet thuis was.  We dachten ook aan twaalf jaren geleden, toen we de eerste huurder waren in het pand, de voormalige brandweerkazerne in Maastricht. De gemeente had het gebouw tot creatieve broedplaats verklaard, de cultuurwethouder leidde collega’s uit het hele land rond, met grote ogen keken ze bij ons binnen, als waren we apen in een dierentuin. We dachten aan de toenmalige IPAL-manager die regelmatig langskwam om bij te praten, en aan de vrijdagmiddagborrel die hij organiseerde. Op enig moment werden de borrels niet meer gehouden. De warmte in de broedplaats maakte plaats voor afstand en kilte. Daarna volgde de leegstand – die inmiddels wordt opgevuld door gasten met hoodies die zich, verscholen achter grote zwarte beeldschermen, bezighouden met finance.   De wethouder is vertrokken, zijn opvolgers hebben we nooit gezien. Ook de manager verdween, zijn plaatsvervanger hebben we moeten googelen. Op LinkedIn, het platform voor de zichzelf feliciterende medemens, omschrijft ze zichzelf als ‘gedreven, deskundig, communicatief sterk, sociaal en sensitief’ – zo maar een greep uit de mand vol vaardigheden die ze van de schepper heeft meegekregen. Wat we ook moeten weten is dat ze buiten werktijd druk is met paarden, mantelzorg en een terrasje pakken met vriendinnen.   Bij ‘communicatief sterk, sociaal en sensitief’ bleven we even hangen. We dachten aan de brief die we haar stuurden over de vloerkwestie – geen antwoord. We stuurden de brief ook aan haar baas. Idem dito. Na 80.000 euro aan huurpenningen was zelfs een bewijs van ontvangst er te veel aan.