Levenslust, kracht
Ze zijn op tijd, nee, veel te vroeg, en ze zijn met verbazingwekkend velen. Ze hangen uit de ramen, bij wijze van spreken dan, want ze kunnen niet open…
Entre Nous
Je eigen irritante kop
Sinds deze zomer ben ik in de ban van Selene, godin van de maan. In dagdromen zie ik haar voor me zoals op 2500 jaar oude afbeeldingen, op een voertuig…
Het oordeel van tijdgenoten
Bij het verschijnen van de biografie Zwaag herlas WIDO SMEETS het prachtige essay dat Joost Zwagerman in 2009 voor Zout (toen nog Zuiderlucht) schreef.…
Op mijn blauwe ogen – Tommy Wieringa heeft gelijk, de hufterigheid is overal
Er kwamen mannen voorbij om vijf wilgen om te zagen. De bomen zouden schade verrichten aan de dijk bij zijn huis - wat niet zo was, dat had hij laten o…
Als je het meteen begrijpt is er geen snars aan – Wido Smeets over de ongrijpbaarheid van hedendaagse kunst
‘Elke keer als ik een museumzaal binnenloop, een atelier of galerie, denk ik toch: wat hangt hier in godsnaam aan de muur? Waar gaat dit over? Hoe kan …
Een miljard stakers – Een wereldwijd protest tegen de genocide in Gaza
‘Leed kun je niet voelen door er alleen maar over te lezen in een van die boeken van jou’, krijgt de ik-persoon in Tarántula van Eduardo Halfon naar zi…
De echte Eddy
Zijn vrouw had weinig op met zijn act. De Kannibaal zelf nog minder. Twintig jaar lang imiteerde Frans Geldof met onwaarschijnlijke passie Eddy Merckx.…
‘In een week is het weer voorbij’
Het beweegt als een kip, het ruikt als een kip, het kukelt als een kip en het schijt als een kip. Je kunt er van uit gaan dat je van doen hebt met een …
De batjes van Lwów
Uitgestrekte pleinen, brede lanen, ruim aangelegde parken. Hier en daar een trosje mensen, keuvelend, flanerend. Ginds een paard en wagen, een koetsier…
Een geborduurd stripverhaal
In de nazomer van vorig jaar kwam ik erachter dat de eerste D in D-Day een dubbele betekenis heeft. Worstelend met de oceaanwind liepen we op het stran…