Perron Poëzie: H.C. ten Berge
In de verte wuift een mens In de verte wuift een mens naar mij, wat we nog maar zelden overkomt. Hij staat en wacht, ik loop hem tegemoet, zie p…
In de verte wuift een mens In de verte wuift een mens naar mij, wat we nog maar zelden overkomt. Hij staat en wacht, ik loop hem tegemoet, zie p…
Er waren twintig-dertig jaar voorbijgegaan (we schreven tweeduizendzoveel lekker bezig in de eenentwintigste eeuw) en natuurlijk was er niets verand…
Vlucht uit Polen (II) Halverwege gaan de paarden spreken, hun taal is Pools gewatteerde kapoktaal, lingua-francavlokken schuim. We zijn heimelij…
Zal ik weggaan? Zal ik weggaan? Zal ik verdrietig worden en weggaan? Zal ik het leven eindelijk eens onbelangrijk vinden, mijn schouders ophal…
XXIV Soms, op dagen van volmaakt en zeer scherp licht. Waarop de dingen zo werkelijk zijn als ze maar kunnen zijn, Vraag ik mij langzaam af Waar…
Pinkstertoernooi De wolken zijn uiteengeveegd. De onbedaarlijke groene bomen om het sportveld ruisen ruisen dat er in het struikgewas iets …
Glas Elke morgen stond ze voor het raam te wuiven. Ik zwaaide terug, maar wist niet wie ze was. Buiten ging het leven door, maar 't hare ging …
Aanbod Langs deze, langs deze mij deze mij onsympathieke weg, schuilnamenlaan. Wat zal ik zeggen? Ik ben schorpioen en heb hobby's, als …
Archeologie Als we ons dan toch moeten kleden, tegen kou bijvoorbeeld, of in naam van iets, in resten van dit of dat verleden, verhalen en geheug…
Lezen Mijn boeken zijn meer dan gebundeld papier zoveel meer dan een paar glazen inkt op dood hout het zijn stemmen die nimmer de stilte do…