Feuilleton: Het Raam is dicht

Tegelen waarmee Het raam in 1998 van start ging. Met achter hem een doodskist las de schrijver een boek met de titel Tod im Mittelalter. De toon was meteen gezet; de reacties waren gemengd. Een deel van de aandacht kwam van een groepje luidruchtige Venlonaren, vaak een handje geholpen door de lokale stadsomroep, die hun ‘is-dit-nou-kunst?’-jasje aantrokken. Het maakte vooral duidelijk hoe wezenlijk de taak was die het kunstenaarsinitiatief zich had gesteld.  Het raam was verantwoordelijk voor een indrukwekkende reeks projecten in Noord-Limburg, zoals De nis, waarbij de gevel van het Venlose stadhuis, hoog bovenin de nok, verrijkt werd met kunst, Vrijstad Venlo, dat middels kunst in de openbare ruimte de banden tussen de deelgemeentes aanhaalde en Knock Knock, waarin kunstinstallaties publiekelijk werden getoond bij mensen thuis. Daarnaast gebruikte Het raam tal van projectruimtes voor wisselende presentaties, altijd tijdelijk en meestal gekoppeld aan actualiteit en locatie.  Een snelle optelsom bij een terugblik levert een samenwerking op met meer dan honderd  kunstenaars, bij wie Het raam erg geliefd was vanwege de vrijheid en de steun die ze er kregen. En lang voordat er sprake was van een nationale Fair Practice Code zorgde Het Raam voor eerlijke honoraria aan de deelnemende kunstenaars. Het laatst Raam-project heette Connecting Light, waarin Suzanne Berkers hoge locaties aan beide zijden van de Nederlands-Duitse grens met elkaar verbond door laserstralen. ‘Het was een mooie afsluiter’, blikt mede-initiatiefneemster Mieke Smits terug. Intussen stelt het Raam-bestuur bij monde van Smits ’niet langer garant te kunnen staan voor het hoge niveau dat de stichting altijd nastreefde, gezien de, al jaren, uitermate belabberde financieringsmogelijkheden voor kunst- en cultuurprojecten.’  Toen was Het raam definitief gesloten, en is het wachten op een nieuw Noord-Limburgs initiatief dat het opneemt voor lokale kunstenaars. (PM) Het raam. Van 22/8/98 t/m 24/8/20. hetraam.nl Performance van kunstenaar Leo Stappers in 1998.