Vloed In nadagen zaten we onder door de wind geschoren bomen. We keken uit over verschoten rozen al bijna kwijt geraakt aan de tijd. We kusten elkaar kleur op de wangen weg van de pijn van uitgebloeid zijn. We maakten selfies om voort te bestaan. Doof hielden we ons voor het driemaal kraaien. We wilden niet weten dat we niet meer waren dan een vlekje in het oog van het landschap. Het begon te waaien, we negeerden de wind op...
