Rats on Rafts

(en opvolger Watt) had Rotterdam jarenlang helemaal geen zaal in het rijtje van Paradiso en Melkweg, Tivoli, Effenaar, het Paard en de Oosterpoort. Wel heel toffe kleinere zalen als de Baroeg en Rotown, maar geen grote. Ja, een heel grote: Ahoy, na de opening van de ZiggoDome in Amsterdam nog maar een schim van het verleden. En zelfs toen Nighttown er nog was, konden bands in alle andere grote steden al die andere zalen uitverkopen, en dan in Rotterdam een halfvolle zaal treffen.  Andere stad, andere vibe, andere samenstelling, andere politieke verhoudingen, andere uitgaansleven, andere muziekbeleving. En dus ook andere artiesten.  Geweldige artiesten (The Amazing Stroopwafels), verschrikkelijke artiesten (Hermes House Band), artiesten die ergens tussen camp en cult zweven (Lee Towers).  En inmiddels ook een nieuwe generatie interessante artiesten. In de hiphop (Broederliefde, en met enige geografische welwillendheid want uit Capelle aan de IJssel: Ronnie Flex), in een extreem spannende en eigen mix van hiphop, electronica, triphop en experimentele indiepop (Sevdaliza).  En in een even frisse als energieke mix van new wave en postpunk: het viertal Rats on Rafts, dat inmiddels op volle festivalweiden heeft gestaan in Nederland, Duitsland, Groot-Brittannië en zelfs Japan. Maar nog nooit in een uitgestorven Muziekgieterij in Maastricht.  Rats on Rafts in Quarantalks, zondag 21 maart om 20.30 uur, o.a. via de Facebookpagina van Zuiderlucht.