Je bent altijd beter dan je eigenlijk bent - De voorkeur van Lakshmi

heel hard. Ik sla bijna altijd aan op teksten. Die van Kurt Cobain zijn absurdistisch, duidelijk en heel treffend. De laatste tijd heb ik best veel met Lana Del Rey, wat een waanzinnige goede tekstschrijver is zij. Er zit een laagje eenzaamheid in. Er gaan mensen weg, er komen mensen bij, maar je blijft achter in je eigen lijf. Dat kan me zomaar overvallen. Omdat zij die eenzaamheid zo mooi en eigenzinnig kan verwoorden in waanzinnige producties, kan ik bij haar het gevoel hebben dat ik even helemaal word gezien. Dat doet me gewoon goed.’ Boeken ‘Ik ben heel snel verliefd op een boek. Een hele tijd ben ik van slag geweest door Murakami’s trilogie 1Q84. Waanzinnig dat een schrijver je zo in de ban kan brengen van een boek. Dat je hoe dan ook die absurde wereld in wil en dat je normale leven als het ware daarin verdwijnt. De roman De veertig regels van liefde van de Turkse schrijfster Elif Shafak gaat over het leven van de Perzische dichter en filosoof Mevlana Rumi en de relatie met zijn leermeester en soefi-mysticus Shems. Het is zo’n boek dat je het gevoel geeft dat je er nog jaren, misschien wel de rest van je leven, op terug kan vallen. Het gaat over alle belangrijke dingen in het leven. Net als Siddhartha van Herman Hesse. Over het verlangen naar verlichting maar steeds weer teruggetrokken worden in het aardse door rijkdom en andere verleidingen. Dat verlangen, dat krachtenveld is zo herkenbaar. En dan de conclusie: je bent altijd beter dan je eigenlijk bent.’ Film ‘De visuals op tour maak ik zelf. Straks projecteer ik ze in samenwerking met Roel Weerdenburg op twintig oude televisies. Dus ja, ik hou ook van mooi gemaakte films. Van All of Us Strangers van Andrew Haigh heb ik een week moeten huilen. Ik vond het verhaal echt afschuwelijk en heel mooi. Adam woont in een verlaten torenflat in Londen. Als hij de drang voelt terug te gaan naar zijn ouderlijk huis, blijken zijn ouders, die dertig jaar geleden overleden, daar nog te wonen. De beelden zijn zo prachtig en ook in deze film schuilt de eenzaamheid. Als mensen elkaar dan vinden en samen gelukkig zijn, maakt dat heel veel bij me los. En als die verbinding kapot wordt gemaakt dan is dat het allerergste wat ik kan bedenken. Dan krijg ik een zwart-gat-gevoel.’ Mode ‘In het dagelijks leven heb ik geen geld om allemaal gekke dingen te kopen. Maar ik geef een styliste bij een shoot graag alle vrijheid. Als ik op tournee ga dan vind ik het wel fijn om een paar overzichtelijke kledingstukken te hebben die ik aan kan trekken. Eigenlijk heb ik het liefst één outfit. Het is altijd een soort van laatste ding en denk ik: shit, dat moet ook nog. Ik zoek ook vaak samenwerking met jonge makers van de HKU en andere mode/design-academies. Dat is voor iedereen leuk.’ Beeldende kunst ‘Komen we weer bij het absurdisme. De laatste tentoonstelling van Erwin Olaf in het Stedelijk Museum in Amsterdam vond ik heel mooi omdat al die foto’s op de een of andere manier raken aan kwetsbaarheid en vergankelijkheid. Zijn zelfportretten over de ontwikkeling van de longziekte COPD zal ik niet snel vergeten. Dat veel van zijn werk choqueerde geloof ik allemaal wel, dat kwetsbare werk vind ik het allermooist.’ Architectuur ‘Ik heb geloof ik weinig benul van architectuur maar ik ga elk jaar naar Rome en als ik naar die stad kijk als een verzameling van gebouwen dan voel ik vooral met hoeveel liefde dat allemaal is gemaakt. Dat kan je van Nederland echt niet zeggen. Zelfs de bankjes, de prullenbakken en de bruggetjes in Rome zijn mooi in plaats van praktisch. Praktisch is killing voor creativiteit.’ Theater ‘In het Amsterdamse Bostheater zag ik Spinoza en Nachtwacht, twee musicals van Nite. Echt vet, terwijl ik niet per se van Nederlandse musicals hou. Maar dit was echt een ander level. Het duurde langer dan drie uur en er zat een rave in van tien minuten met alleen maar keiharde elektronische muziek. Alles was heel absurdistisch. En grimmig. En duister. En goed. Het herinnerde mij eraan dat ik alle vrijheid van de wereld heb om te maken wat ik wil. Soms vergeet je dat. Denk je: nee, dat kan echt niet. Dan zie ik zo’n stuk en denk ik: oh, het kan echt wel!’ Zangeres Lakshmi (Wijchen, 1993) stond met haar pop noir in 2014 in de finale van de Grote Prijs van Nederland. Vorige maand verscheen haar derde album Here I Am Alone With You. Met haar band luidt ze het tv-programma Eus’ Boekenclub op. Haar echte naam is Swami Persaud.