Springerig, grappig en energiek

in het verkeerde decennium is beland’. Dat klopt, met de aantekening dat ze soms ook klinken naar een ander decennium dat de leden niet bewust hebben meegemaakt: de jaren negentig. Ze zijn wel eens vergeleken met Arcade Fire, vanwege de combinatie van vrouwelijke (gitariste Anne-Sophie Ooghe) en mannelijke (drummer Dieter Beerten) vocalen, maar als er dan toch een andere band van stal moet worden gehaald om het geluid van High Hi mee te duiden, is dat het Brits-Amerikaanse indierockduo The Kills. Met een heel belangrijk verschil: The Kills doen het zonder bas, en juist de bas van Koen Weverbergh is bij High Hi nadrukkelijk aanwezig, in de beste zin van het woord. High Hi. foto Eva Vlonk Op de online versie van het festival Eurosonic werd vorige maand een paneldiscussie gewijd aan de dreigende ‘verloren generatie’ Nederlandse artiesten. Zangers, zangeressen, bands en rappers voor wie 2020 en 2021 hét jaar had moeten worden. Op de rand van een doorbraak na een bejubeld album hadden ze de agenda’s gevuld met een zomer vol festivals om een nieuw, groot publiek aan te boren, om vervolgens met een clubtour te oogsten wat in de zomer was gezaaid. Artiesten, kortom, die zich na een hele strip bittere pillen hadden ingesteld op dat alles, zij het met een jaar vertraging – om intussen te moeten concluderen dat ook dat er niet in lijkt te zitten. High Hi is ook zo’n band. Omarmd door Studio Brussel, finalisten van de Humo Rock Rally en gedraaid op de BBC hadden ze met een goed ontvangen tweede album grote releaseshows gepland in prestigieuze zalen als Trix (Antwerpen) en Ancienne Belgique (Brussel), om vervolgens de festivals te bestormen. Het liep anders. Terwijl het podium dé plek is om het trio te zien: ze zijn levendig, springerig, grappig en vooral energiek. Dus dan maar, bij gebrek aan volle velden, in een lege Muziekgieterij.  High Hi in Quarantalks: zondag 14 februari om 20.30 uur, o.a. via de Facebookpagina van Zuiderlucht.