Sprookjesengel zonder randje

is live prachtig. Een randje heeft Heather Nova niet echt, maar ze blijft altijd net weg van de mooizingerij en van vocale acrobatiek omwille van de acrobatiek. Er klinkt een mooi hees door in haar hoge uithalen, en een onderhuidse droefheid in vrijwel al haar liedjes. In de jaren negentig was Heather Nova de sprookjesengel van de alternatieve muziek. Midden jaren negentig stond ze regelmatig op Lowlands en Pinkpop, inmiddels is ze doorgeschoven naar Pinkpop Classic en Bospop. Ze hoort tot het groepje alternatieve artiesten uit de jaren negentig die groter in Europa zijn dan in de VS, en in Nederland en Vlaanderen weer groter dan in de rest van Europa. Zoals Live, waarvan ex-zanger Ed Kowalczyck onlangs ook in Heerlen speelde. Al is die niet beroemd in Duitsland, en Heather Nova wel. Er waait ook wel een vleugje Ein bißchen Frieden door haar oeuvre. In interviews praat Heather Nova (Bermuda, 1967) opvallend vaak over de verandering in haar privéleven: ze is moeder van een negenjarige zoon. De reden dat het vaak ter sprake komt, is dat ze ook vaak heeft gepraat over haar eigen jeugd. Die sprak nogal tot de verbeelding. Ze groeide op op een boot in Bermuda, gebouwd door haar vader die vond dat zijn kinderen niet naar school hoefden. Liever stak hij nog een keer de oceaan met ze over – veel leerzamer. Op haar laatste album haalt ze herinneringen op aan die tijd, en ook aan die boot, de ruim twaalf jaar geleden gezonken Moon. Een visser sprak haar een keer aan in een supermarkt. Hij had het wrak van Moon gevonden – en gaf haar ook het kompas van haar vader terug. Een detail uit haar familiaire leven dat in interviews helaas nauwelijks ter sprake komt: haar oom is de man die Muppet Miss Piggy heeft gecreëerd. Hoe minder begeleid en geproduceerd ze klinkt, hoe beter. Daarom was The Jasmine Flower (2008) zo fraai – want akoestisch. En groen: de energie die nodig was voor de opnamen, was opgewekt met zonne-energie. Want geëngageerd is ze in haar dagelijks leven meer dan in haar teksten. Op haar laatste album staat wel een nummer met een tamelijk expliciete maatschappelijke aanleiding: de tsunami in Indonesië in 2004. Een tot hulpverlener verworden journalist die zorgde dat daar noodhulp aankwam, inspireerde haar tot de tekst van Higher Ground. De tekst is vintage Nova: I can pull you from the wreckage / I can save your life / I can bring you what you need / I can make it alright. Dan: But it’s you who lifts me to higher ground, yeah / It’s you who lifts me to higher ground. Want ja, you can take the girl out of the hippie family…. Het vermakelijke is dat Nova in recente interviews terugblikt op de gekwelde teksten die ze als twintiger schreef als “very self-absorbed”. Haar teksten hebben de beknopte, ritmische opbouw van poëzie: niet verwonderlijk dat ze jaren geleden een dichtbundel publiceerde. Met échte gedichten. Heather Nova hangt gelukkig niet het wijdverbreide misverstand aan dat goede songteksten op papier, losgesneden van de muziek, voor poëzie kunnen doorgaan. Het mooist in haar oeuvre, en het meest representatief voor haar live-optredens, blijft nog steeds haar vijftien jaar oude live-album Wonderlust. Daar zit wel een randje aan: in de afsluitende cover van Bruce Springsteens I’m on Fire permitteert ze zich de vrijheid de openingsregels te veranderen. De beroemde en in het huidige klimaat inmiddels beruchte zinnen “Hey little girl, is your daddy home?” hebben door een simpele omdraaiing een feministische bewerking ondergaan. “Hey little boy, is your mother home?” Heather Nova, 31 januari in Parkstad Theater Limburg in Heerlen. www.parkstadlimburgtheaters.nl