Willy

ook niet onbetuigd gelaten op dat vlak, René, zeg nou zelf. – Plezierkunstenaars Wil, daar hoor je anders ook niet veel meer over. Is dat niks om furore mee te maken? Met die geschilderde negerinnen ben je op de goede weg, maar ze zien er, hoe zal ik het zeggen, zo vermoeid uit. Alsof ze nachten niet hebben geslapen. – Sommige modellen hebben geen rust in de kont jongen. Die kunnen niet stil blijven zitten. Maar luister, ik heb de tijd. Als kunstenaar hoef ik pas te pieken in 2018. In 2018? Hoezo? Dan gaan we met pensioen. – Als ik zeg culturele hoofdstad, dan zeg jij…? Dan zeg ik Helmond, daar heb ik geen hulplijn voor nodig. – Helmond? Jacques Vriens, Hans van de Waarsenburg, Harrie van Bommel, Willy van der Kuylen, wij zelf, het Edah-museum. En weet je nog, in het gemeentemuseum de grote Smullen van kunst- tentoonstelling? Die foto’s van dieren gemaakt van groenten en fruit. Meesterlijk. Gezonde plezierkunst als je het mij vraagt. – Ik zal het uitleggen, René. Je weet dat ik mijn furoregeld uit de jaren zeventig heb omgezet in aandelen? Zeg maar wat ik ónder het matras heb liggen? – …en dat die inmiddels net zoveel waard zijn als het logo van Sporting Limburg. En dat de 800 geverfde negerinnen gewoon staan weg te schimmelen in de garage. Mind my words… Spreek Nederlands, Wil! – Luister, René, ik las in de krant dat het LSO een tekort schuld heeft van pak-em-beet acht ton. Dat komt aardig overeen met mijn gat René. En wat lees ik in de krant? Dat de bestuursvoorzitter erop vertrouwt dat het orkest in aanloop van Maastricht Culturele Hoofdstad 2018 wel enkele sponsors zal vinden om de schulden af te lossen. Snap je nou waarom ik zal pieken in 2018? Maar Wil, Helmond heeft toch veel betere papieren dan Maastricht?