Meer dan voor het oog alleen - Eerste fotobiënnale Lens in Nijmegen

van drummende personen, terwijl je luistert naar goema, de drumstijl uit de regio. De installatie wordt gecombineerd met foto’s uit de verzameling van het Wereldmuseum: trommelende mensen en een parade in Paramaribo, Suriname. Samaa Emad Abuallaban, uit de serie Genocide Kitchen (2024) De tentoonstelling van Lens, die moet uitgroeien tot een heuse fotobiënnale, is opgezet door Wereldlab, onderdeel van het Wereldmuseum met een vestiging in onder meer Nijmegen. Het museum heeft een indrukwekkende collectie erfgoed, inclusief heel veel foto’s. De vijf deelnemers aan deze eerste editie putten dankbaar uit die rijke verzameling om hun eigen verhaal te completeren en het in een breder perspectief te plaatsen. En passant zoekt het Wereldmuseum naar de vorm waarin de Nijmeegse vestiging gegoten moet worden. Samaa Emad Abuallaban, uit de serie Genocide Kitchen (2024). foto Milo Gil Behalve Graeme Arendse zijn nog drie kunstenaars en een collectief present op de eerste editie van Lens, die de titel Crowds heeft meegekregen en nadrukkelijk is opgezet om fotografie te (gaan) zien als iets dat veel meer is dan een prikkel voor het oog. Nog met de trommels in je oren verrast even verderop Samaa Emad Abuallaban met een presentatie over voedsel en overleven. Fotobiënnale in wording met indrukwekkende staaltjes storytelling De in Gaza geboren Abuallaban laat zien hoe dagelijkse handelingen betekenis krijgen onder extreme omstandigheden. Zoals een foto van een oud gasstelletje naast beelden van een vluchtelingenkamp. En een stenen kruik, anno 2025 noodzakelijk om drinkbaar water te krijgen. Het gasstelletje, bergjes kruiden en graan, allerhande keukenmateriaal, alles gepresenteerd op pallets, maken deel uit van de presentatie. Aangevuld met historische foto’s van vluchtelingenkampen, afkomstig uit het archief van het Palestijns Museum. Miyarrka Media, Dhalat Bik Collage, uit de serie Phone & Spear (2009-2020) Het getrommel wordt langzaam maar zeker ingewisseld voor gezang van mannenstemmen die een ingewikkeld ritme aanhouden. Ze zingen een ‘roeilied’, vaak gezongen door tot slaaf gemaakten om het ritme van het roeien vast te houden. Het gezang zorgde ook voor onderlinge binding. Graeme Arendse, Hoe lekker slaat ie goema (2022-2025). foto Milo Gil Dat laatste zie je ook terug op de foto’s van Michelle Piergoelam. Donkere foto’s zijn het, waar zwart en diepblauw domineren. Op de ene zie je een slanke kano, subtiel uitgelicht. Op de andere een zwarte, zingende man, amper zichtbaar. Of wuivende vegetatie, langs een stille rivier. Samen met de repetitieve muziek en de historische foto’s van marrondorpen in Suriname, uit het archief van het Wereldmuseum, is deze installatie een indrukwekkende manier van storytelling. Crowds. Lens fotobiënnale #1. T/m 28.06 in de Nieuwe Honig in Nijmegen.