Is er iemand die al die oudjes gaat bezoeken? - Filmherinneringen aan dat vroegere geluk

doet, is mijn persoonlijke verjaardagsfeestmening (een term waarmee ik maar wil zeggen dat ik hier verder niet echt onderzoek naar heb gedaan en dat ook ík niet weet wie die persoon dan zou moeten zijn). Catherine Deneuve in Les parapluies de Cherbourg. foto Copyright Agnes Varda In het kielzog van de coronapandemie dunde het aantal wekelijkse releases een tijd lang uit. Sommige distributeurs vulden dat gat met de re-release van klassiekers. Die formule bleek zo goed aan te slaan, ook onder een jong, stream-moe publiek, dat hij nog altijd niet is losgelaten. Evergreens als Jaws, The Third Man, The Shining en Une femme est une femme blijven veel bioscoopbezoekers trekken, al is het maar omdat zo’n gouwe ouwe titel houvast biedt in de overstelpende stroom van nieuwe films. Alleen: nu tekent zich ook op dit vlak een overkill af – zoals in april al eens werd geconstateerd door een scherp artikel in de Filmkrant (https://filmkrant.nl/artikel/rereleases/). Zo is sinds eind juli het volledige oeuvre van de Franse grootmeester Jacques Tati weer in de theaters. En deze maand wordt Vincent Bals Minoes opnieuw uitgebracht, vanwege de 25e verjaardag van deze prachtige Annie M.G. Schmidt-bewerking. De eerste Harry Potter-film is eveneens 25 geworden en draait om die reden wederom in de bioscopen. De 35ste verjaardag van Kevin Costners western-epos Dances with Wolves mag ons evenmin ontgaan, terwijl Carlos Saura’s schrijnend coming of age-drama Cria cuervos 50 wordt dus óók weer op het witte doek verschijnt. In die onverwisselbare melodie hoor je de herinneringen aan dat vroegere geluk En dan heb ik het nog niet gehad over de heruitbreng van vijf meesterwerken van de Franse cineast Jacques Demy. Is er iemand die al die oudjes gaat bezoeken? Als ik er ééntje voor u mag uitkiezen, laat het dan de 4K-restauratie van Demy’s Les parapluies de Cherbourg (1964) zijn. Er zijn weinig films in het algemeen en musicals in het bijzonder die zo’n fijnzinnige balans treffen tussen droom en tragiek. Het verhaal is heel simpel: winkelmeisje Geneviève (Catherine Deneuve) en autotechnicus Guy (Nino Castelnuovo) lijken elkaars grote liefde, maar hun band loopt onherstelbare schade op wanneer hij als militair naar het Algerijnse front wordt uitgezonden. Deze plot had een melodrama als zovele kunnen opleveren, over een liefdesrelatie die sprankelend begint en met het verstrijken van de tijd onherroepelijk verwelkt en verdroogt. Maar de combinatie van dit gegeven, het bedrieglijk bonte kleurgebruik en de onverwoestbaar zwierig-melancholieke muziek van Michel Legrand maakt Les parapluies tot een weergaloze, nog altijd tot op het bot ontroerende film.  In de winterse slotscènes blijken Geneviève en Guy totale vreemden voor elkaar te zijn geworden. Maar zelfs dan blijf je in de muziek de liefde horen die ze wellicht nog steeds voor elkaar voelen. Of die ze zouden willen voelen. Of die ze nog steeds hadden kunnen voelen als de omstandigheden anders waren geweest. Of op zijn minst hoor je, in die onverwisselbare melodie, hun herinneringen aan dat vroegere geluk. Zelf willen ze niet meer terugdenken aan die tijd. Daarom doen ze niet meer mee met de muziek. Bestaat er iets droevers dan een musical waarin de personages het zingen niet langer kunnen opbrengen? Ja, natuurlijk bestaat dat: een filmisch meesterwerk dat draait voor een lege zaal. Jacques Demy, Les parapluies de Cherbourg. Vanaf 28.08 in de filmtheaters.