De overtreffende trap van nepmuziek - Zorgt AI voor de comeback van de recensent?

maar tegelijk de relativering van het belang ervan. Niet alleen vanwege de volstrekt verkeerde inschattingen van het belang van een album (ten goede en ten slechte); de oeuvres van bijvoorbeeld Leonard Cohen en Doe Maar hebben geen gram aan betekenis ingeboet omdat een recensent van OOR ze ooit de grond inschreef.     Er was een tijd waarin een lovende bespreking (nu zou je zeggen: een ‘vijf sterren-recensie’) van een album in met name de Volkskrant, NRC, OOR of Nieuwe Revu betekende dat platenzaken daar extra stapels van konden inslaan, zoals ook een jubelrecensie van een roman in de literatuurbijlage van De Volkskrant of NRC een boek vrijwel automatisch de CPNB Top 60 in schoot. Die tijden zijn voorbij. Ik denk dat bij toneel en cabaret het verschil tussen goede en slechte recensies soms nog wel het verschil tussen een vollere of legere zaal kan maken, maar ook dat is relatief: de met vijf sterren overladen, briljante nieuwe show van Micha Wertheim kreeg in Maastricht in juni het theater niet vol.  De behoefte aan een menselijke autoriteit zou zomaar de comeback van de recensent kunnen inluiden De impact van boekrecensies kreeg nog een vervolg in de vorm van lovende aandacht in De Wereld Draait Door, maar ook dat effect doofde na een tijd weer uit. In de muziek ontstond enkele jaren geleden het idee dat we geen menselijke curatoren meer nodig hebben: streamingdiensten als Spotify lieten de algoritmen spreken. En die deden dat soms verbijsterend goed: net als vele andere muziekliefhebbers heb ik vele voor mij nieuwe artiesten leren kennen omdat Spotify soms beter dan ik zelf wist van welke muziek ik hou, en dan wellicht ook van welke artiest.  De huidige AI-revolutie lijkt ons nog een andere les te leren, en die is dat parate kennis in een verbijsterend tempo geen onderscheidende menselijke kwaliteit meer is. Gelukkig is menselijke curatie dat wel, net als autoriteit en persoonlijkheid.  Leonard Cohen, 1988. foto Gorupdebesanez / Wiki Commons Spotify is als curator volstrekt door de mand gevallen. Er waren al de schandalen rond betaalde plaatsingen op playlists, en de voorkeur voor muziek die door grote labels wordt uitgebracht. Vorig jaar was er gedoe over nepmuziek die opdook in populaire afspeellijsten.     Maar die nepmuziek was in ieder geval nog gemaakt door ménsen, in dit geval naamloze muzak-componisten die genoegen namen met een grijpstuiver voor het maken van naamloze, als stopverf fungerende muziek, zodat Spotify echte artiesten geen rechten hoefde te betalen. Inmiddels zijn we bij de volgende en de overtreffende trap van nepmuziek: AI-muziek, die massaal de afspeellijsten inloopt. Waardoor de behoefte ontstaat naar een curator met smaak. Een mens. Met geloofwaardige autoriteit. Drie jaar nadat OOR haar onbedoelde grafzerk uitbracht, zou dat zomaar de comeback van de recensent kunnen inluiden.