Een snoeiharde Taihuttu-film

als aan het werken binnen de gevestigde orde van de Nederlandse filmwereld. En dus doet hij alles Jim Taihuttu style. Dat geldt ook voor zijn tweede lange speelfilm, Wolf, over een Nederlands-Marokkaanse kickbokser die ten onder dreigt te gaan aan criminele vrienden en gemanipuleerde wedstrijden. Wie nu vermoedt dat Taihuttu iets met kickboksen heeft, nee dus. Hij wilde gewoon een rauw verhaal vertellen, en dat is gelukt. Wolf is een confronterende film, zeker voor Nederlandse begrippen. Want juist de ingrediënten die Wolf zo rauw maken, de compromisloze hoofdpersoon Majid en de negatieve spiraal waarin hij terecht komt, krijgen in Nederlandse producties toch vaak een paar sympathieke eigenschappen en een optimistische afloop mee. Zo niet in een film van Taihuttu, die tijdens een lunch die hij uit enthousiasme nauwelijks aanraakt, vertelt hoe hard hij voor zijn aanpak heeft moeten knokken: “Je wilt echt niet weten hoe zwaar dat was.” Inmiddels is hij bezig met een “nog groter en nog gewaagder” project. Jim Taihuttu (Venlo, 1981) stamt niet uit een familie Doorsnee. Zijn vader Gino won in 1985 met de rockband Gin on the Rocks de Grote Prijs van Nederland, zijn broertje Jiri (17) zit in de flamencoklas van het Amsterdamse conservatorium. Met zijn tweede lange speelfilm Wolf bevestigt Jim Taihuttu zijn imago van buitenbeetje in de Nederlandse cinema. Taihuttu: “We pakken het film maken op een heel andere manier aan. Als je een crew hebt die jong en gedreven is, ontdek je dat je veel minder nodig hebt dan ze je op de productieworkshop van de filmacademie hebben verteld. Je moet slim omgaan met je beperkingen. Voor Wolf hebben we de shots van de stad hebben cameraman Lennart Verstegen en ik in één middag gedraaid.” Veel shots van hoofdrolspeler Chico Kenzari maakten ze door met een camera op de tram te stappen en met z’n drieën de stad in te gaan. Taihuttu: ”Dat past ook binnen de rauwe stijl van de film, dat moet gezegd worden. De meeste settings zijn klein, de muren komen op je af. Dat is de stijl die we wilden. Je wilt het gevoel hebben dat zo’n buurt een gevangenis is.” Taihuttu is ook in zijn nopjes met de hardheid van Majid, de hoofdpersoon. “Dat is heel belangrijk voor de spanning en de geloofwaardigheid van de film. Mensen die me adviseerden en die veel van film menen te weten, zeiden dat het geen goed personage was, dat kijkers nooit met hem mee zouden gaan. Daarom zie je in Nederlandse films zo weinig onsympathieke personages.” Hij trok er zich niets van aan, van die adviezen, en drukte zijn eigen ideeën door. Door het succes van zijn eersteling Rabat had hij met zijn productiehuis Habbekrats, dat Taihuttu samen met de broers Victor en Julius Ponten runt, de nodige krediet opgebouwd. “Rabat heeft deuren voor ons geopend. Sommige mensen zagen in dat ze zich indertijd vergist hadden. Met het script van Rabat heb ik jaren terug op diezelfde deuren staan bonken, en toen riep iedereen dat het niks was. Er gingen wel 70.000 mensen kijken, dat haalt de gemiddelde Nederlandse arthousefilm niet eens.” Via een project van het Nederlands Filmfonds kreeg hij de kans om Wolf te maken. Een eenmalige kans, realiseert Taihuttu zich. “Volgend jaar staat er weer een nieuwe gast die een opvallende eerste film heeft gemaakt.” Waarom zwart-wit? “Dat was een gevoelskwestie. Ik wilde een rauwe, harde film maken. Naar Rabat zijn 40.000 kids komen kijken. Die willen dus best ‘ns iets anders zien dan de simpelste blockbusters. Dus wij dachten: laten we kijken of we ze nog een stap verder mee kunnen nemen.” Ben je niet bang om een outsider in die filmwereld te worden? “Helemaal niet. Ik doe waar ik zin in heb. Ik dj, daar kan ik mijn huur van betalen, ook als iedereen me uitkotst. Maakt mij geen moer uit. Nu heb ik in elk geval twee films waar ik helemaal achter sta. Kijk, ik hoef niet Gooische Vrouwen 2 te maken. En ik hoef geen tweede huis in Frankrijk. Ik ben cool met hoe het nu gaat.” Is Wolf een betere film dan Rabat? “Weet ik niet. Wel dat ik mezelf meer heb uitgedaagd. Wolf is een complexere film. En nu ben ik met nog iets groters en moeilijkers bezig. Ik heb besloten dat ik het komende jaar, behalve mijn werk als dj, niks anders meer ga doen. Het wordt een film die zich afspeelt in Nederlands Indië, ten tijde van de Politionele acties in 1948 waarmee Nederland de onafhankelijkheidsbeweging de kop probeerde in te drukken. Mijn overgrootvader was KNIL-officier en is daar omgekomen, waarna mijn grootvader als tiener naar Nederland kwam. Ik weet dat andere filmmakers ook bezig zijn met deze periode. Voor mij is het gezonde concurrentie, ik móet hier een film over maken. De max moet eruit gehaald worden.”