Jeroen Houben: surrealistisch drama

23, een sprookje van niet meer dan vijf minuten over een tot leven gekomen IKEA-catalogus, won in 2011 tijdens het festival voor 48-uursfilms in Utrecht de prijs voor beste film èn de publieksprijs. Sorry, een surrealistische vertelling waarin alle verontschuldigingen te laat komen, deed in 2012 hetzelfde en viel ook nog eens in de prijzen op een internationaal festival in Los Angeles. “Toch doe ik dit jaar niet weer mee”, zegt Houben (Haelen, 1987). “Als je twee keer gewonnen hebt, is het genoeg, het is geen Tour de France. Ik heb wel plannen voor een andere korte film, eentje waar ik iets meer tijd voor heb. Ik vind het leuk dat ik gevraagd ben voor de tentoonstelling in Leudal. Mijn werk wordt in Amsterdam goed opgepikt, maar hier veel minder. Mijn ouders wonen nog in Haelen, ik kom hier regelmatig. Ik beschouw het als een soort erkenning. In de korte films kan ik het meeste van mezelf kwijt. Ik houd van drama, van fictie, en ik hoop dat het op de lange duur tot een lange speelfilm komt. Ik ben opgeleid aan de kunstacademie in Rotterdam, richting film. Dat is breder en vrijer dan de Filmacademie. Toen ik begon, wist ik nog niet precies wat ik wilde. Nu zou ik gerichter te werk gaan, maar dat is wijsheid achteraf. In wat ik nu doe, zit veel afwisseling. Daar houd ik van. Bij muziekvideo’s heb je vaak veel vrijheid en weinig geld. Bij commercials is het precies andersom. Als je werkt met een bedrijf als Albert Heijn heb je weinig ruimte. Van de spotjes met de kruidenier zijn er al wel honderd gemaakt. De acteur, de locatie en het script liggen vast. In andere gevallen kun je als regisseur wijzigingen voorstellen of komt het script in overleg tot stand.” www.jeroenhouben.nl