Theaterstukje Liep je achteruit moest je de gang ervan kennen, kunnen dromen; het spel scherp spelen, zeiden ze, en hé gracias – maar dan heidenser – de woorden een tijd lang verbinden totdat de staart goed hangen bleef. At A. schepijs achter de coulissen waar men de maan oprolde, schijn verteerde niet haar koele voodoo. Ik zag zo’n maan ooit boven Heerlen. Ik zag zo’n maan nooit. Ik denk, valt van een papieren rots een hoed, eindeloos valt de rots....
Related Posts
