Striptease – Editorial van Christiane Gronenberg

‘Hoe gaat het met de kids?’, vroeg ik een vriendin bij het nieuwjaarsetentje. ‘De kinderen en hun vriendjes zijn leuk’, zei ze, ‘maar de ouders zijn vermoeiend.’ Ze vertelde hoe andere moeders en vaders ongevraagd kritiek geven op opvoeding en speelgoed en hoe kleine kwesties worden opgeblazen met zinnen als ‘dit is héél vervelend voor mijn kind!’ Opnieuw constateerde ik dat emotie, de eigen of die van een ander, is verworden tot een verbale knuppel. Het lijkt me de keerzijde...

van iets positiefs: dat emotie in de afgelopen decennia een plek heeft gekregen in onze opvattingen over opvoeding, relaties, welzijn. En ja, ook kunst. Gevoelens waren er altijd al. Tegenwoordig moeten ze ook worden getoond. Een vriendin vertelt wel eens over de voortdurende emotionele (en soms ook letterlijke) striptease die tijdens de toneelopleiding van haar werd verwacht. ‘O wat heb ik veel geleerd op de academie’, zei ze laatst nog, gevolgd door een sarcastische lach. ‘Sindsdien zit ik wel in therapie.’ ‘Ik heb veel geleerd op de academie. Maar ik zit sindsdien wel in therapie’ De uitwassen ten spijt: ik geloof dat emotie onze wereld humaner en bijgevolg interessanter maakt – zolang het geen emotionele striptease wordt. Dat is muzikant Wouter Thijssen uitstekend gelukt, zie het interview in deze Zout dat An Olaerts met hem had. Thijssen heeft een plaat gemaakt over zijn punkbroer Wille, ruim dertig jaar na diens overlijden. Muziek maken als verwerkingsproces kun je zeggen; toch wilde Thijssen geen sentimenteel artikel. Het verhaal moest ‘ruggengraat hebben, rechtop blijven staan’ – net als de muziek over zijn broer. ‘Om een potje te zeuren ga ik beter naar een psycholoog.’ Lieke Winters heeft voor haar verwerkingsproces de fotografie gekozen. Wido Smeets ontmoette Winters bij Pennings Foundation in Eindhoven waar ze nog tot eind februari werk exposeert. Ze verwerkt er een persoonlijke ziektegeschiedenis die haar leven volledig heeft omgegooid. Toch valt er bij Winters geen ziekenhuisbed te bekennen, zoals u vanaf pagina 24 kunt ontdekken. Het stuk dat Jos Palm voor deze Zout schreef gaat over een tijdperk lang voor het kwetsbaarheidsparadigma, over het Tilburg in de tijd dat kerk en kapitaal de kaders dicteerden voor doen en denken. Hoe eraan te ontsnappen, vraagt Palm zich af, herinneringen ophalend aan twee Tilburgers die God en gebod links lieten liggen en hun eigen autonome gang gingen. Poëzie is voor mij een onovertroffen meester in de eeuwenoude dans tussen ratio en emotie. De dichtregels van Annemarie Staaks die het omslag van deze Zout sieren, vormen daar een prachtig voorbeeld van. Ik wens u veel plezier met dit nummer – en al spelen we niet per se op uw emotie in, het zou mij verheugen als de woorden en beelden u toch weten te raken. CHRISTIANE GRONENBERG, hoofdredacteur Beeld: Gerrie Laudy, Sorry (2013) (detail), borduurwerk op vintage textiel

Related Posts